காலிபிளவர் கஞ்சி

காலிஃப்ளவர் கஞ்சி


நெம்ப நெம்ப ஈசிங்க காலிபிளவர், காரெட், நிறைய பூண்டு, மிளகு, சீரகம், ரெண்டே ரெண்டு நீளமாக வகுந்த பச்சைமிளகாய், கொஞ்சமா வெங்காயம் போட்டு நிறைய தண்ணி ஊத்தி வேக வைச்சு, முப்பது கிராம் வெண்ணையை கூட சேர்த்து, கொஞ்சம் கிரீம் கலந்து, ஒரு கொதி விட்டு, இறக்கி வச்சு, எலுமிச்சை ரசம் பிழிஞ்சு, மணத்துக்கு பேசில் இலை தூவி, ரசிச்சு, ருசிச்சு சாப்பிட்டேன்.

Foot Pain

வெற்றிப் பதிவுகளுக்கு மட்டுமில்லை இந்த வலைத்தளம்.

2018 ஜூலை, ஆகஸ்ட் வரை என் கால்கள் என் சொன்னபடி கேட்டன. தினமும் 10,000 அடிகள் நடை, வெயிலானாலும், மழையானாலும், பனியானாலும், காற்றானாலும் தொடர்ந்தேன். தொடர்ந்தும் பதிவும் இட்டேன்.

பேராசை பெருநட்டம் – சும்மா இருந்த சங்கை ஊதிக்கெடுத்தவன் கதை மாதிரி, ஒரு நாலே நாலு நாள் “மெது ஓட்டம்” ஊட முயற்சித்தேன். கடுமையான பாத வலி (ball of the feet). ஒரு காலில் ஆரம்பித்தது இரண்டு காலிலும் பரவியது. பிறகு முழங்காலுக்கும் தாவியது.மூன்று டாக்டர்கள் பார்த்து விட்டார்கள். இரண்டு முறை X-Ray, MRI, Ultra Sound எல்லாம் எடுத்தார்கள். அவர்கள் கொடுத்த வலி மாத்திரைகள், anti-inflammatory, analgesic எல்லாம் சாப்பிட்டேன். Physiotherapy மொத்தம் ஆறுமாதங்கள் விட்டு விட்டு போனேன். எல்லாவித topical medicines முயற்சி செய்துவிட்டேன். விதவிதமான காலணிகள் மாற்றிவிட்டேன். (Some with orthotic support)

இதற்கிடையில் பனியில் சறுக்கி விழுந்து ஒருமுறையும், புல் வெட்டும்போது நிலை தடுமாறி விழுந்து ஒருமுறையும் கால்வலியை அதிகப்படுத்திக்கொண்டு அவதிப்பட்டேன்.

கடைசியாக Sports Injury doctor (பாகிஸ்தானிதான், பயப்படாமல் போனேன், மதமோ, அரசியலோ, நாடோ முக்கியமில்லை, என் உடல்தானே பிரதானம்). அவரை கன்சல்ட் செய்ய இரண்டு மாதம் ஆனது. இதற்கிடையில் பாதத்தில் இருந்த வலி மெதுவே வடக்கு நோக்கி நகர்ந்து குதிங்காலுக்குப் பின்புறம் மையம் கொண்டுவிட்டது. அந்த டாக்டர் குதிங்காலில் ஓட்டையிட்டு steroid மருந்து செலுத்தினார். முதல் மூன்று மணிநேரம் கடுமையான வலி. ஆனால் அவர் சொன்னதுபோல, அடுத்த நாளே பழைய “முருகானந்தா” வாகி முன்புபோல ஆட, நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

பிறகு இந்த ஜூலையில் ஒரே ஒரு நாள் செருப்பு போட்டுக்கொண்டு நாயைக் கூட்டிக்கொண்டு நடை பயின்றேன். மறுநாளில் இருந்து பழைய குருடி கதவைத்திறடி கதையாய் வலது குதிங்காலில் (பின்புறம்) கடுமையான வலி. (In a scale of 1 to 10 pain is around 15 🙂 )

உங்களை பயமுறுத்த எழுதவில்லை. கால்களின்மீது கவனம் வையுங்கள் என்று அன்பு எச்சரிக்கை செய்ய எழுதுகிறேன். உங்கள் யாருக்காவது (Achilles Tendonitis) இந்த வலியை முழுதுமாக சரிசெய்ய வழி தெரிந்தால் சொல்லுங்கள்.
பின்குறிப்பு: யோகாவும் மற்ற சில பயிற்சிகளும் தொடர்ந்து செய்கிறேன். விடுவதாக இல்லை.

முன்னிரவு நேரம் ஒரு முதலிரவு

 

இதற்குத்தானே ஆசைப்பட்டேன் … முருகானந்தன்

பள்ளி நண்பர்களுடன் பேச ஆசைப்பட்டேன்,

கதைக்க ஆசைப்பட்டேன், கலக்க ஆசைப்பட்டேன்,

அரட்டை அடிக்க ஆசைப்பட்டேன், பழைய நிகழ்வுகளை
அசைபோட ஆசைபோட்டேன்.

எல்லாம் நடந்தது – கான்பரன்ஸ் கால் வழியாக.

சரியான நேரத்தில் கூட்டத்துக்கு வந்த தனபால் முதல் பரிசை தட்டிச் சென்றார்.

அடுத்ததடுத்து தேவதாஸ், கேசவன், ஐயப்பன், கணேசன், பாலசுரேந்திரன், சரவணன் மற்றும் சிலர் சேர்ந்தனர். கச்சேரி களை கட்டியது.

முன்னிரவு நேரம் முதல் இரவு போல மாறி மகிழ்ச்சியின் உச்சத்தை எட்டியது.

அறுபது எல்லாம் பதினாறாக மாறின. கலாய்த்தல், கால்வாருதல், தொடல், தீண்டல் (உடலால் அல்ல, உள்ளத்தால்), உணர்ச்சிவசப்படுதல் எல்லாம் இனிதே நடந்தேறின.

அடையாறில் வசிக்கிறேன் என்று சுரேந்திரன் சொல்ல, அதெப்படி ஆற்றில் வசிக்க முடியும் என்று கேசவன் கிண்டல் செய்ய, ஆறாவது மாடியில் இருப்பதால், தண்ணீர் ஒன்றும் செய்யாது என்று ஐயப்பன் பதில் அளிக்க, ஆறாவது மாடியில் இருப்பதால் அடையாறு “அடையாது” என்று சிலேடை சொன்ன கேசவனை இன்று முதல் “கிண்டல்” கேசவன் என்று அழைக்க உங்களிடம் வேண்டுகிறேன்.

படிப்பில் சரவணனுடன் நான் போட்டி போட்ட கதை மறுபடியும் வந்தது. ஒரே ஒரு உள்ளம் எனக்கு ஒட்டு போட்டது. மற்ற அனைவரும் ஒரே மனதாக சரவணனுக்கு பெருவாரி ஆதரவு அளித்து வெற்றி பெற வைத்துவிட்டார்கள். பரவாயில்லை, அடுத்த ஜென்மத்தில் பார்த்துக்கொள்கிறேன்.

அழியாத கோலங்கள் பற்றிப் பேசினோம்.
கலைந்த கனவுகள் பற்றியும் கதைத்தோம்.
உடல் நலம் பேணுவது எப்படி என்று ஆலோசித்தோம்

உலகை விட்டு சென்ற சிலரை நினைவு கூர்ந்தோம்.

முடிந்தால் ஒவ்வொரு வாரமும் சந்திக்க முயல்வோம்.

உங்கள் அன்பு வேண்டும் ஆனந்த் (முருகானந்தன்)

 

First Love

முதல் காதல்

காதல் என்று சொல்ல முடியாது, ஒரு ஈர்ப்பு என்று வைத்துக் கொள்வோம்.

பள்ளிக்குச செல்ல சுலபமான வழி – குருசாமி பிள்ளை சந்து வழியாக போவதுதான். பள்ளி, படிப்பு, என்.சி.சி., தீனி – இவைதான் வாழ்க்கை என்று ஓடிக்கொண்டிருக்கும் போது, ஒரு நாள், வானில் காண வேண்டிய நிலவை வழியில் கண்டேன்.

கம்பிகளுக்குப் பின்னால் தோன்றி மறைந்த ஒரு முகம். மின்னல் அடித்தது போல இருந்தது. திரும்பி வரும்போது திரும்பித் திரும்பி பார்த்துக்கொண்டே வந்தேன். யாரும் இல்லை.

அடுத்த நாள் என்.சி.சி போக அதிகாலையில் எழுந்து நடந்தேன். நிலா, வாசலில் சாணியில் பூக்களை பதித்துக்கொண்டிருந்தது
மார்கழி மாதம், மனசுக்குள் மத்தாப்பு – திரும்பித் திரும்பி பார்த்துக்கொண்டே போனேன்.

நான்கு பெண்கள், நான் ஒருவன், உதயன் ஒரு தம்பி. வீட்டுச் செலவை சமாளிக்க கறவை மாடு வாங்கி, பால் விற்றுக்கொண்டிருந்தோம். அடுத்தநாள் அம்மாவிடம் மெதுவாக கேட்டேன், “அம்மா, குருசாமி பிள்ளை சந்தில் யாருக்காவது பால் கொடுக்கனுமா, நான் வேண்டுமானால் கொடுத்துவிட்டு பள்ளிக்கு போறேன்” என்றேன். அம்மா “என்னா எலி அம்மணமா ஓடுதே” என்று மனதில் நினைத்துக் கொண்டே “அந்த சந்தில் யாரும் இல்லைப்பா” என்று சொல்லிவிட்டார்கள்.

ஏமாற்றத்துடன் அடுத்த கட்ட நடவடிக்கை பற்றி யோசித்தேன். அதே சந்தில் புக் பைண்டிங் பண்ணிக் கொடுக்கும் ஒருவர் இருந்தார். அவரிடம் என் புத்தகங்களை ஒவ்வொன்றாக பைண்டிங் பண்ணக் கொடுத்தேன். அவருக்கு கோந்து காச்ச, ஒட்ட, தைக்க என்று அடிக்கடி போனேன்.

அந்த நிலவின் பெயர் வீணா. தங்கை பெயர் கௌசல்யா, ஒரு தம்பி. தம்பி பெயர் மறந்துவிட்டது. நம் மூளை தேவை இல்லாததை மறப்பது இயல்புதானே. துரத்தினேன். விடாமல் துரத்தினேன். கோட்டைக்குளத்தில் நீர் எடுத்து மாரியம்மனுக்கு ஊற்ற போகும் பெண்களுடன் நானும் போவேன். என் பக்தியைக் கண்டு எங்க அம்மா, அப்பா பூரித்துப்போனார்கள்.

நான் பத்துதடவை பார்த்தால் ஒருமுறை பார்ப்பாள், ஆறு மாதங்களில் ஒரே ஒரு தடவை சிரித்தாள். அடுத்த கட்ட நடவடிக்கை யோசிக்குமுன்னரே வீடு மாற்றிக்கொண்டு கோவிந்தாபுரம் சென்றுவிட்டார்கள். அங்கே ஒரு ஜிம் இருந்தது, அங்கு போக ஆரம்பித்தேன். அப்பாவிடம் சைக்கிள் வாங்கி சுற்ற ஆரம்பித்தேன். அவளைப் பார்க்கவே எஸ்.பெரியசாமி சார்கிட்டே டியூஷன் போனேன். எனக்கு டியூஷன் தேவையே இல்லை. இருந்தும் போனேன்.

ஒருநாள் காதல் கடிதம் எழுதி அக்காவும் தங்கையும் ஸ்கூல் போகும்போது வழியில் போட்டேன். இரண்டு, மூன்று முறை எடுக்கவில்லை. நானும் விடவில்லை. கடிதத்தில் முதல் இரண்டு வரிகள் எழுதிக் கொடுத்தது மாரிமுத்து. மீதி நான் எழுதினேன்.

அடுத்தநாள் குனிந்து எடுத்தாள். நான் அனுமன் போல விசுவரூபம் எடுத்தேன். எப்படா மாலை வரும் என்று காத்திருந்து மறுபடியும் போனேன். ஒரு நாலு பேர் என் சைக்கிளைப் பிடித்து நிறுத்தி வழி மறித்தார்கள். ஒருவன் என் பிடரியில் தட்டினான். ஒருவன் எங்க அப்பாவின் சைக்கிளை உதைத்தான். “என்னடா அடிக்கடி கணக்குப்பிள்ளை வீட்டுப் பக்கம் சுத்துற” என்று கத்தினார்கள். நான் ஒருவன், அவர்கள் நால்வர். என் முதல் காதல் மிரட்டல் என்னும் பெரும் கத்தி கொண்டு வெட்டப்பட்டு பயம் என்னும் மண்ணில் ஆழமாக புதைக்கப்பட்டது..

 

Book Review

பட்டத்து யானை, குற்றப்பரம்பரை

வணக்கம் வேல ராமமூர்த்தி அவர்களே,
சரியான சமயத்தில், உலகமே ஆடிப்போய், நான்கு சுவர்களுக்குள் அடங்கி வாழும் இந்த நேரத்தில் நீங்கள் எழுதிய, சமைத்த, ஆக்கிய, வடித்த, உயிர்கொடுத்த இரண்டு புத்தகங்களும் எனக்குக் கிடைத்தன.
ஒவ்வொரு சொல்லும் வரியும் என்னை என்னென்னவோ செய்தன. பல நினைவுகளை என் உள்ளத்தில் ஆழத்தில் இருந்து வெளிக்கொண்டு வந்தன. என் பார்வையில் இரண்டு நூல்களுக்கும் மையக்கரு ஒன்றுதான். வீரம் தோற்பதில்லை நேருக்கு நேர் நின்று போராடும் வரை. வஞ்சகத்தால்தான் பல வீரர்கள் வீழ்ந்திருக்கிறார்கள்.கதையுடன் கதைக்களமும் என் காதுகளில் ஏதேதோ சொல்லியது. அந்தக் கால மக்களின் மனநிலை, உணவுகள், உணர்ச்சிகள், ஊர்கள், ஊரணிகள், சத்திரங்கள், சாலைகள், பாலங்கள் என்று வரலாறுடன் புவியியலும் சேர்த்து விருந்து படைத்திருக்கிறீர்கள்.

பட்டத்து யானை: தொடக்கம் முதல் விறுவிறுப்பு. பாதி நூல் படிக்குமுன்னர் உங்களைப் பாராட்ட ஆசை. அழைத்தேன், பேசினேன். நன்றி.

வெள்ளையர்களை எதிர்த்தவர்களின் கதி பற்றி சொல்லும்போது, “சிறை சென்று செக்கிழுத்து, தொழுநோய்வாய்ப்பட்டு, இற்று வெளியேறிய அந்த வீர புருஷர்களை வரவேற்க, வாசலில் ஒரு நாய்க்குட்டி கூட வாலாட்டிக்கொண்டு நிற்கவில்லை” என்ற உங்கள் வேதனை நிறைந்த வரிகள் நெஞ்சில் நெருஞ்சி முள்ளாய் குத்தின.

அந்தமானுக்கு நாடு கடத்தப்பட்ட மாயழகி, துரைசிங்கம் என்ன ஆனார்கள் என்ற கேள்வி தினமும் என் நெஞ்சில்.கடைசியில் கொஞ்ச பக்கங்கள் காணோமே என்று புரட்டி புரட்டி பார்த்தேன். உடையப்பன் எப்படி பெருநாழி ரணசிங்கத்தை வஞ்சகத்தால் வீழ்த்தினான் என்று காணவில்லை. வாசகர்கள் கற்பனைக்கு விட்டுவிட்டீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

குற்றப்பரம்பரை:
காட்டிக்கொடுப்பவர்களும், கூட்டிக்கொடுப்பவர்களும் மனித குலத்தின் மிகப் பெரும் சாபம். எல்லா நாடுகளிலும், எல்லா காலகட்டங்களிலும் இருந்திருக்கிறார்கள். ஒரு வேறுபட்ட ராமநாதபுர மாவட்டத்தை கண்முன் கொண்டுவந்து நிறுத்துகிறது இந்த நாவல்.
“கஞ்சித்தொட்டி” என்று கிண்டல் செய்யப்படும் ஒரு மாவட்டம் வீரத்தின் விளைநிலமாக இருந்த காலத்தில் நடந்த கதை. வெள்ளையரின் பிரித்தாளும் சூழ்ச்சி எங்கும் போல இங்கும் நடந்தேறுகிறது.கொம்பூதிக்கூட்டத்தின் தலைவன்”வேயன்னா” வின் வீரமும் விவேகமும் வியக்கவைக்கிறது. கூழானிக்கிழவி அந்த தலைவனின் தாய். வில்லாயுதமும், வையத்துரையும் சிங்கங்களாக சீறுகிறார்கள். அன்னமயில், ஒரு அழகு மயில், அமைதிக்குயில்.

கள்ளமில்லா ஒரு கூட்டத்தின் அன்பு, காதல், பாசம், காமம், வீரம், நாணயம் நூல் முழுக்க தென்றலாக வீசுகிறது.
அல்லிப்பூவுக்கும், அரளிப்பூவுக்கும் வித்தியாசம் தெரிலேயே என்று கிழவி புலம்புவது நம் காதில் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கிறது

தீண்டாமை எப்படி விதைக்கப்பட்டு, வளர்க்கப்பட்டது, படுகிறது என்று படிக்கையில் மிஞ்சுவதும், எஞ்சுவதும் வேதனைதான். இனியாவது மறையுமா என்ற கேள்விக்கு காலம்தான் பதில் சொல்லவேண்டும்.

பெருநாழி, பெரும்பச்சேரி சென்று பார்க்கவேண்டும். அந்த மக்களுடன் பேச வேண்டும். கதை பல கேட்க வேண்டும்.
என் எண்ணங்களுக்கு தீனி போட்ட உங்கள் எழுத்துக்கு நன்றி அண்ணே,

அன்புடன் முருகானந்தன்

ஆட்டவா, கனடா
001-657-777-2357

மதம்

மதம் – ஒரு சொல், இரு பொருள்

ஆள்பவருக்கும், அதிகாரத்தில் இருப்பவருக்கும்
பிறரை அடக்கி வைக்க உதவும் ஆயுதம்

பலர் மதம் மூலம் தேடுவர், அடைவர் ஆதாயம்
செல்வம் திரட்ட, சுருட்ட பெரிதும் உதவும் மூலதனம்

மனிதர்களை இணைப்பதுதானே அதன் ஆதி நோக்கம்?
ஆனால் இப்ப, நம்மை பிரித்தாளப் பயன்படும்
மிகச்சிறந்த சிறந்த சாதனம்.

மதம் ஒரு மாயை, மதம் ஒரு போதை
சாதிகளை முன்னிறுத்தினால்
இன்னும் பெருங்கொடுமை

ஒளவையார் அருளிச் செய்த நல்வழி

“சாதி இரண்டொழிய வேறில்லை சாற்றுங்கால்
நீதி வழுவா நெறிமுறையின் – மேதினியில்
இட்டார் பெரியோர் இடாதார் இழிகுலத்தோர்
பட்டாங்கில் உள்ள படி”

ஒளவையார் சொன்ன இரண்டு சாதிகள் மட்டும் இருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்?

திண்டுக்கல் – நான் பிறந்து வளர்ந்த ஊர்.
மும்மதத்தை சேர்ந்தவர்களும் வாழும் பூமி.
சாதிகள் இருந்தன, ஆனால் சாதி வெறி இல்லை,
அல்லது என் கண்களுக்குத் தெரியவில்லை,
நான் உணரவில்லை.

எங்கள் சந்துக்குப் பெயர் – நாட்டாமை நாயக்கர் சந்து.
சந்தின் பெயரில் மட்டும்தான் “நாயக்கர்”
பல சாதிக்காரர்களும் இருந்தோம்.
இரண்டு கைகளையும் நீட்டி நின்றால் எதிர் எதிர் வீடுகளின்
சுவர்களைத் தொட்டுவிடலாம்.
இந்து, முஸ்லிம், கிறிஸ்துவர் அனைவரும் வாழ்ந்தனர்.
சந்து முக்கில் ஸ்டீபன் ஆஸ்பத்திரி.
நகரின் பெரிய மருந்துக்கடைகள் இரண்டும் கிறிஸ்தவர்கள் நடத்தினார்கள்.

சந்துக்கடை மசூதியில் யார் போனாலும் ஓதி, ஊதி அனுப்புவார்கள்.
ரமதான் மாதத்தில் நானே பலமுறை நோம்புக்கஞ்சி குடித்திருக்கிறேன். யார் வேண்டுமானாலும் கேட்கலாம், குடிக்கலாம்.

படிப்பில் போட்டி காரணமாகவே கணபதி அக்ரஹார கணேசனும்,
கோவில் தெரு பாரதி பாலசுப்ரமணியமும் எனக்கு நண்பர்கள் ஆனார்கள்.
அண்ணன் பட்டறையில் வேலையும் பார்த்து, படிக்கவும் வரும் ராமகிருஷ்ணன், விடியுமுன் காய்கறி பறித்து பெங்காலி தெரு மார்கெட்டுக்கு கொண்டுவந்து போட்டுவிட்டு, மறுபடியும் சென்னம நாயக்கன்பட்டிக்கு போய்விட்டு பள்ளிக்கு வரும் முருகன், அப்பாவுக்கு தச்சு வேலையில் உதவும் ராஜு, ஜெனரல் ஸ்டோர் ஐயப்பன், ராஜேந்திரன், பக்கத்துக்கு கிராமங்களில் இருந்து வரும் வெங்கடராமன், தரகுகடை காதர் யூசுப், லாரி செட்டு கோவிந்தராமன் – நாங்கள் அனைவரும் மதம், சாதி பார்த்து சேரவும் இல்லை, சாதி எங்களை பிரிக்கவுமில்லை.

ஒரு முறை பாரதி என்னை சாக்கடையில் தள்ளிவிட்டு ஓடிவிட்டான்.
அழுதுகொண்டே அபிராமி அம்மன் கோவில் தெருவில் இருக்கும் அவங்க வீட்டுக்குப்போய் அவன் அம்மாவிடம் சொன்னேன்.
அவர்கள் சாதி, மடி, தீட்டு, ஆசாரம் எதுவும் பார்க்கவில்லை,
என் சட்டை, டவுசரை அலசி, பிழிந்து, எனக்கும் குளிப்பாட்டிவிட்டு
வீட்டுக்கு அனுப்பினார்கள்.

எங்க அம்மா, அப்பாவும் சாதி, மதம் என்று என் நண்பர் கூட்டத்தை
எப்போதும் பிரித்து பார்த்ததில்லை.
நாங்கள் பெரியார் கட்சி இல்லை, சாமி, மத விரோதிகள் கிடையாது.
திருநீறு அணியாவிட்டால் அப்பாவிடம் திட்டு விழும்.
அம்மா, அப்பா இருவரும் தீவிர முருக பக்தர்கள்.

நாங்கள் மட்டுமல்ல, எங்கள் ஊரே மதத்தையும் சாதியையும்
மனதில் மட்டும் வைத்தோம். ராஜுவின் அப்பா மாரடைப்பில் இறந்தபோது அவன் வீடு வீடுக்கு நியூஸ்பேப்பர் போட்டு, அவன் அம்மாவுக்கு சோறு போட்டு, அவன் அறிவுக்குத் தீனியும் (பள்ளி) போட்டான். பரீட்சை சமயங்களில் அவனுக்காக நான் பேப்பர் போடுவேன். நாங்கள் சாதி பார்க்கவில்லை.

பொறியியல் கல்லூரியில் எனக்கு இடம் கிடைத்தபோது, Rs1500 கட்ட முடியாமல் அப்பா கலங்கி நின்றபோது, கொடுத்து உதவிய சவுடப்ப கவுண்டரும், தண்டபாணிப்பிள்ளையும் சாதி பார்த்து உதவவில்லை.

எனக்கு சென்னையில் மிகக்குறைந்த சம்பளத்தில் வேலை கிடைத்தபோது, வீட்டுச்சாவியை கொடுத்து தங்கிக் கொள்ளச்சொன்ன நல்லமுத்து அண்ணன் சாதியை நான் பார்க்கவில்லை, என் சாதியை அவர் பார்க்கவில்லை.

சாதியின் கொடூர முகத்தை எங்கே கண்டேன். மதுரையில் கண்டேன், பொறியியல் படிக்கும்போது. MRTK மாநிலங்களில் கண்டேன். கல்லூரி மாணவர் தேர்தலில் சாதி ஆடிய ஆட்டத்தை பார்த்தேன். இரண்டு மாணவர்களின் உயிர்களை காவுகண்டபின்தான் அந்த வெறி அடங்கியதாக பின் அறிந்தேன்.

முருகனின் வேலைத் திருடினார்கள், பிறகு கடவுள் சிலைகளையும் திருடினார்கள். அவர்கள் எல்லாம் எந்த மதம், எந்த சாதி என்று யாரவது சொன்னால் நன்றாக இருக்கும்.

வள்ளுவன் வாக்குதான் நினைவுக்கு வருகிறது –
மழித்தலும் நீட்டலும் வேண்டா உலகம்
பழித்தது ஒழித்து விடின்


பேய் பிடிப்பது எப்படி?

பேய் பிடிப்பது எப்படி?

ஒரு வீடு நிறைய பேய் இருந்தால் எப்படி பிடிப்பது…

இது எங்க தாத்தா எங்களுக்கு சொல்லிக் கொடுத்தது.. யார்கிட்டேயும் சொல்லாதீங்க..
(Patent owned by muruganandan, Thindukkal – do not copy my method 😉

சுத்தி இருகிறவங்கள்ல நீளமான முடி இருக்கிறவங்ககிட்ட இருந்து, எத்தனை பேய் இருக்கோ அத்தனை முடி புடுங்கி, மந்திரிச்சு, ஒவ்வொரு பேய் கைலயும் கொடுத்து அத நேரா நிக்க வைக்க சொல்லுவேன்.

எல்லாப் பேயும் முடி நேரா நிக்க வைக்க விடிய விடிய முயற்சி செய்யும்.

உங்க எல்லோரையும் நைஸா வெளியே கூப்டுட்டு வந்துருவேன்..

பிறகு ஒரு சாக்குப் பை எடுத்துட்டு போயி, ஒவ்வொரு பேயா மெதுவா புடிச்சு உள்ள போட்டு, சாக்கு வாயை நல்லாக்கட்டி, ஏழு மலை, ஏழு கடல் தாண்டி போட்டுட்டு திரும்பி பாக்காம ஓடி வந்துருவேன்.

பின்குறிப்பு: ஒரு மரத்து பனங்கள்ளு குடிச்ச பிறகுதான் இதெல்லாம் செய்யனும் ..
சாக்குப் பையில் ஓட்டை இருக்கக் கூடாது…பேய்கள் தப்பித்து விட வாய்ப்பு கிடைத்துவிடும்…ஜாக்கிரதை

Happy Birthday Manu & Sibi

Dear Manu and Sibi,

Every birthday of you is special to me.

But the most interesting and exciting was your second birthday in India.

Because of the the Gulf War, we were all in India with no clue to the future.

Rajiv Gandhi was assassinated 21st May, 1991. Whole India was in turmoil, curfew, work stoppage, all modes of transports were disrupted.

I was in Dindigul with my father. You both were with mom and thatha, patti in Sankarankovil.

Bupendra and I left Dindigul on 21st by bus to Madurai. Then we hitched a ride with a marriage party to Thirunelveli. On our way we were pelted with stones, threatened with torches, shouted at and the driver of the van assaulted.

Thirunelveli bustand was deserted. I begged every taxi and auto to take us to Sankarankovil. Nobody wanted to take the risk of driving when government was asking us to stay home for our own safety.

I offered 500 rupees, 10 times the normal rate to a taxi driver who couldn’t refuse my offer.

A drive that normally takes 45 minutes took 3 hours. We were stopped several times by hooligans, petty criminals, drunkards trying to beat us or demand money from us. With car lights switched off, somehow we reached Sankarankovil around 7PM on 23rd May, tired, hungry and dirty.

Because I promised my sons I would bring them cake for their birthday.

I always want to see my sons and their mom happy.

That is all I wanted that day, that is all I want today and that is all I want for the rest of my life.

Wish you all the best Manu & Sibi and many more happy returns of the day.

You both have chosen your love of life and enjoy everything life offers.

Be happy, enjoy life with your love of life and bring home my grandchildren.

Appa

Balu mama – Mohana athai

Balu mama – Mohana aththai

50th Wedding Anniversary Wishes

பாலகுருராஜன் – மோகனவல்லி

எங்கள் உள்ளங்களில் இருந்து உங்களைப் பற்றி…

நீங்கள் ஒருவருக்கொருவர், பிறப்பால் சொந்தமில்லை
திருமணத்தால் சொந்தம்.

நானும் உங்களுக்குப் பிறப்பால் சொந்தமில்லை
உங்கள் வீட்டுப் பெண்ணை மணந்ததால் சொந்தமானேன்.

லதாவுக்கும் பாலு மாமா, மோகனா அத்தை
மனு சிபிக்கும் பாலு மாமா, மோகனா அத்தை

என்ன சொல்லி அழைப்பதென்று,
நானோ இன்றுவரை குழப்பத்தில்.

ஒரு மனைவி, ஒரு மகன், ஒரு மருமகள், ஒரு பெயர்த்தி
ஒன்று, ஒன்று உங்களுக்குப் பிடித்த எண்,
அல்லது ஒன்று உங்களைப் பிடித்த எண்.
ராசி ரிஷபமோ? மீனமோ?

அன்பகலாத மனைவி, அருமை மகன்
ஆராதிக்கும் மருமகள், பாசக்கார பேத்தி
வீட்டுக்குள்ளே சொர்க்கம்,
வேறென்ன வேண்டும்?

சாத்தூர் சகோதரிகளின் அன்புத்தம்பி
அவர்கள் மூவருக்கும் நீங்கள்
அன்றும், இன்றும், என்றும் தங்கக்கம்பி
எதையும் எதிர்கொள்வர் உங்களை நம்பி

உடையில் நேர்த்தி, உடல் பேணும் பாணி
உறவினர் பேசுவர் என்றும் உங்கள் கீர்த்தி

நீங்கள் ஒரு வாலி
எதிர்ப்பவர் பலத்தில்
உங்களுக்கு வந்துவிடும் பாதி
மீறி எதிர்த்தாலோ,,, அவர்கள் காலி

உங்கள் ஜாதகத்தை நான் பார்த்ததில்லை
நீங்கள் வாழும்முறை பார்த்து கட்டங்களை போட்டுவிடலாம்
சுக்கிரன் உச்சம், கெட்டவன் நீச்சம், ராஜயோகம், சத்ரு நாசம்
சந்திரன் மட்டும் ராகு பார்வையில், சேர்க்கையில், சாரத்தில்
கோளென்ன செய்யும் உங்கள் இருவரையும்
(பிரசன்ன) குமரன் கூட இருக்கையிலே ?

1330 குறள்களில் ஒன்று மட்டும் உங்கள் வேதம்
“யாதனின் யாதனின் நீங்கியான் நோதல்
அதனின் அதனின் இலன்”
எனவேதான் புகையில்லை, மதுவில்லை,
பிறமகளிர் தொடர்பில்லை, பெருந்தீனி தின்பதில்லை
போதையிலும் விழவில்லை, கூடாநட்பில்லை

அடிக்கடி சொல்வாள் அவள் அத்தைபற்றி – லதா
அடிக்கடி சொல்வாள் அத்தை போற்றி
மேலூர், திருமங்கலம் நிகழ்வுகள் பற்றி
தலைவாரி பூச்சூடி அழகுபார்க்கும் அத்தைபற்றி

சுவையான சாப்பாடு, அடிக்கடி நொறுக்கு
நாள் முழுக்க அரட்டை, போலீஸ் வேனில் சினிமா
எப்பவும் சொல்வாள் கலகலவென போகும் பொழுதுபற்றி
நான் கேமரா எடுத்தாலே  ஓடி ஒளியும்
மோகனா அத்தைதான் என் நினைவில்

சாப்பாட்டு ராமன் நான், புரிந்துகொண்டு
என்னைச் சாப்பிட வைத்து ரசிப்பவர்களில் நீங்கள் இருவரும் உண்டு.
சோம்பும், தேங்காயும் அரைத்து வைக்கும்
முட்டை கட்லெட் குழம்பின் மணமும் சுவையும் மறக்க முடியுமா?

என்னை “முருகு” என்று அழைக்கும்போது அன்பு வெளிப்படும்
“முருக்கு” என விளிக்கும்போதோ உரிமை புலப்படும்

வாழ்க்கை சதுரங்கத்தின் காய்களை நீங்கள்
விவேகத்துடன் நகர்த்துகிறீர்கள், வேகத்துடன் அல்ல
உங்கள் பரமபதத்தில் பாம்புகளே இல்லை
ஒன்றிரண்டு முறை கடித்தவையும் இறந்துவிட்டன.

என் அப்பா,
திண்டுக்கல் சின்னச்சாமிக்கோனார் அடிக்கடி சொல்வார்
ஆண் ஒரு ஆலமரம் போல வாழவேண்டும்,
அனைத்து உயிர்களுக்கும் நிழல் தரவேண்டும் என்று.
நீங்களும் ஒரு ஆலமரம், அந்த நிழலில்
இங்கு இருக்கும் பலருடன்
நானும் லதாவும் மனுவும் சிபியும்
இளைப்பாறிய நினைவுகள் என்றும் எங்கள் நெஞ்சில்.

பாலகுருராஜனும், மோகனவல்லியும்
ஈருடல் ஓருயிராக மனமொத்து வாழ்கின்றீர்
ஒன்றா, இரண்டா, பத்தா, இருபதா
அரை நூறாண்டுகாலம்

அனைவரும் போற்றும் வண்ணம்
அன்புநிறை வாழும்முறை

எங்களுக்கும் காட்டி நிற்கும்
உங்கள் இருவருக்கும்

பீமனோடு ஐவராகி,
மனு மணந்த மங்கையொடு அறுவராகி
செம்புலப் பெயல் நீர்போல
சிபியுடன் சேர்ந்த ஷேரனோடு எழுவரான

எங்கள் எழுவரின் அன்பும் வணக்கமும்
நெஞ்சம் நிறைந்து சொல்கின்றோம்.

தெளிவுறக் கற்பவர் அறிவாளி
அதன்வழி நடப்பவர் அனுபவசாலி
கற்றதை மற்றவருடன் பகிர்பவர் ஞானி

அடுத்த கால் நூற்றாண்டுக்கு நாங்கள்
உங்களிடம் இருந்து வேண்டுவது
அந்த அறிவும் ஆசியும்தான்.

அன்புடன் முருகானந்தன்

பருவம் வந்துட்டாப் பாசமேது

‘பருவம் வந்துட்டாப் பாசமேது?”
 
பெருமாள் முருகனின் “பூனாட்சி” இன்னும் என் நெஞ்சுக்குள் கதை சொல்கிறாள், என் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறாள். அவள் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு என்னிடம்தான் பதில் இல்லை.
 
ஒரு மந்தையில் இருக்கும் கிடா (கடுவாயன்), அடுத்த மந்தையின் மூடுடன் (பெண் ஆடு) சேர முயற்சித்து அரசியலில் கட்சி மாறுவதைப் போல, அந்தப் பக்கம் போனதைப்பற்றி விவரிக்கிறார் பக்கம் அறுபத்திரெண்டில்…
 
‘பருவம் வந்துட்டாப் பாசமேது?”
 
கயிற்றை அவிழ்த்து விட்டதும் அந்தக் கூட்டத்திற்குள் போய் மூட்டின் உடலோடு உரசி நின்றான் கடுவாயன். இந்தப் பக்கம் திரும்பவேயில்லை . கள்ளியாடு ஒரு சத்தம் கொடுத்துப் பார்த்தது. அவன் திரும்பவில்லை. பீத்தன் ஒரு சத்தம் கொடுத்தான். அவன் திரும்பவில்லை. பொருமி ஒரு சத்தம் கொடுத்தாள். அவன் திரும்பவில்லை. தங்களுடன் இருந்தவன் போகிறானே என்று பூனாச்சியும் மென்மையாக ஒரு சத்தம் கொடுத்தாள். அவன் திரும்பவேயில்லை. மூட்டின் அழைப்புக்கு முன்னால் யார் அழைப்பும் எடுபடவில்லை . ‘பருவம் வந்துட்டாப் பாசமேது?” என்றான் கிழவன் பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டே
கடுவாயனை வேறு கூட்டத்தோடு விட்டு வந்ததற்காகக் கிழவி கோபித்துக்கொண்டாள். ‘ஏன் அந்த மூட்ட இங்க ஓட்டிக்கிட்டு வர வேண்டியதுதான. எதுக்கு நம்ம கெடா அங்க போயி இருக்கோணும்? இது நல்ல வழமொறதான் போ’ என்றாள்.
‘அட இன்னைக்கு ஒருநாளுத்தான. அந்த மூடு இங்க வந்தாப் புது எடமுன்னு பயந்து போயிராதா? கடுவாயனுக்கு மூட்டத் தவிர எடம்கிடம் ஒன்னும் தெரீல. அதான் அங்க இருந்தா சந்தோசமா இருப்பாங்கன்னு உட்டன்’ எனக் கிழவன் சமாதானம் சொன்னான்.
‘பொறத்தாண்டயே போற அளவுக்கு அவ என்ன பெரிய மினுக்கியா?’ என்றாள் கிழவி.
‘மினுக்கியோ இல்லியோ. அழகுமூக்கி அவ. அவனுக்குப் புடிச்சுப்போச்சு. அப்பறம் அவன் பாத்த மொத ஆளு அவ. அவனே நெனச்சாலும் ஒடம்பு உடுமா?’ என்று சிரித்தான் கிழவன்.
‘ம்க்கும். இன்னமே அதுக்கு நம்மூடு நெனப்புலயா இருக்கப் போவுது? நாளைக்குக் காத்தால மொத வேலயா ஆளக் கூப்பிட்டு ஒடையடிச்சுடு. அப்பத்தான் காலு ஒரெடத்துல நிக்கும்?’ என்றாள் கிழவி.
 
( பெருமாள்முருகன் – பூனாட்சி அல்லது ஒரு வெள்ளாட்டின் கதை )
 
உங்களுக்கு, முக்கியமாக ஆண்களைப் பெற்றவர்களுக்கு, ஆண்களுக்கு ஒரு கேள்வி –
 
ஆடுகள் மட்டுமா, ஆண்களும் இதே தப்பைத்தானே செய்கிறோம் அறிந்தோ, அறியாமலோ?
 
காதலில், மோகத்தில், திருமணத்தில், காமத்தில் விழுந்தவர்களுக்கு, தங்களை இழந்தவர்களுக்கு, தாய், தந்தை, உடன்பிறந்தோர், நட்பு – யார் குரலும் கேட்பதில்லையே.
 
சிலர் மீண்டுவர ஆறுமாதங்கள், ஆறு ஆண்டுகள்…
சிலர் ஆயுளுக்கும் மீள்வதில்லை.
 
 

full length of a goat

Photo by Pixabay on Pexels.com