ஜோதிடமும் நானும் – 2

13 வயதில் இருந்து சடங்கு, சம்பிரதாயங்கள், நல்லநேரம், கெட்டநேரம், பூசை, விரதம் – அனைத்தையும் எதிர்ப்பேன். ஏன் என்று கேட்பேன்.
ஏன் எதிர்த்தேன் >>>

எட்டாவது படிக்கும்போது நிகழ்ந்த ஒரு நிகழ்ச்சி.
“உத்திரத்தில் ஒரு பிள்ளையும், ஊர்க்கோடியில் காணி நிலமும்” இருந்தால் போதும், குடும்பம் பிழைக்கும் என்பார்கள். எங்களுக்கு காணி நிலம் இல்லை, உத்திரம் 2ம் பாதம் நான்.. அப்ப, என்ன ராசி என்றுதான் உங்களுக்குத் தெரியுமே !

பிறந்தபோது சூரிய தசை. அடுத்த சந்திர தசை பத்து ஆண்டுகளும் எனக்கு கட்டிகள், கொப்புளங்கள், கை ஒடிதல், காணாமல் போனது என்று எதாவது உடம்புக்கு நோவு வந்துகொண்டே இருந்தது. மிகவும் ஒல்லியான தேகம் வேறு. சந்திரன் எட்டில், கன்னியில், அப்ப லக்னம் என்ன என்று நீங்களே சொல்லுங்கள்.

உத்திரத்தில் பிறந்த ஒத்த ஆண் பிள்ளை,
பத்திரமாக இருக்க, எங்க அம்மா
எப்பப்பார்த்தாலும் சந்து முக்கில் சாந்தமாக இருக்கும் சுதந்திர விநாயகர்,
அபிராமி அம்மன் கோவில் சுப்பிரமணியர், எங்க ஊர் காவல் தெய்வம் கோட்டை மாரியம்மன் இன்னும் பல தெய்வங்களுக்கு ஏதாவது வேண்டுதல் வைப்பார்கள். பரிகாரம் செய்வார்கள்.

சில வேண்டுதல்கள், பரிகாரங்களுக்கு காரணகர்த்தா சோதிடர் கவுண்டரய்யா. அம்மா புலம்பியதால்தான் சொல்லியிருப்பார். அப்படி ஒரு வேண்டுதல்தான் கோவணத்துடன் பால்குடம் எடுப்பது. பதின்மூன்று வயது, ரெண்டும் கேட்டான் பருவம், முகமெல்லாம் பரு, கேட்டதும் அதிர்ச்சியில் ஆடிப்போய்விட்டேன். செய்ய மாட்டேன் என்று அழுதேன், முரண்டு பிடித்தேன். ஒன்றும் நடக்கவில்லை. பெரிய மனது பண்ணி கோவணத்துக்கு மேல், துண்டைக் கட்டிக்கொள்ள அனுமதித்தார்கள்.

அன்றில் இருந்து சோதிடர், சோதிடம், சடங்கு, சம்பிரதாயங்கள், நல்லநேரம், கெட்டநேரம், பூசை, விரதம் – அனைத்தையும் எதிர்த்து வந்தேன்.

மூன்று அக்கா, நான், தங்கை, தம்பி (எங்கள் வீட்டு தத்துப்பிள்ளை, இரண்டே வயதில் தன் தாயை இழந்தவன்) என்று ஆறு பேர், பெற்றோர் இருவர் – மொத்த பாரமும் அப்பா மேல். தரகு மண்டி குமாஸ்தா வேலை. கஷ்ட ஜீவனம்தான். அப்பா கொண்டுவரும் இந்த மாசம் சம்பளத்தில் போன மாத கடனைக் கட்டுவார் அம்மா. அடுத்த மாசம் சம்பளம் இந்த மாத கடனுக்கு என்ற வாழ்க்கை.

அப்பாவுக்கு வெற்றிலை பாக்கு, சிகரெட், தண்ணி, சினிமா என்று எந்த பழக்கமும் கிடையாது. ஆயுளில் பெரும்பகுதி எங்களுக்காக உழைத்தார்.

நான் அல்ஜிப்ரா தேற்றம் படிக்க அவர், வெங்காய மூட்டைகளுக்கு கையில் துண்டு போட்டு விரல் பிடித்து விலை சொல்லி, விற்றுக்கொண்டு இருந்தார். பிள்ளைகள் நாங்கள் எதிர்காலத்தில் கோபுரத்தில் வாழ, அவர் ஒழுகும் கூரை வீட்டில் வாழ்ந்தார்.

1977 – மதுரை பொறியியல் கல்லூரி விடுதியில் இருந்து விடுமுறைக்கு வீட்டுக்கு வந்தேன். அம்மா கன்னத்தில் கைவைத்து கலவர முகத்துடன், எதிரே சோதிடர் எதோ குறிப்புகளுடன்.
எங்கள் சோதிடரைப் பற்றி சொல்லியே ஆகவேண்டும். சிவந்த தேகம், சிவப்பழம், ஒல்லி, வளர்த்தி, வாய்நிறைய மணக்கும் வெற்றிலை, துவைத்துக் கட்டிய நாலு முழ வேட்டி, தோளில் துண்டு. காணிக்கை, கட்டணம் கேட்கமாட்டார், கொடுத்தால் வாங்கிக்கொள்வார். சிலசமயம் வெற்றிலை பாக்கு மட்டும் கொடுப்போம். சிலசமயம், கள்ளிச்சொட்டு பாலில் காப்பி போட்டுத் தருவார் அம்மா. எல்லோரும் அவரை “கவுண்டர் அய்யா” என்றுதான் அழைப்பார்கள். அப்பாவும், நானும் சாமி என்று கூப்பிடுவோம்.

விடுமுறைக்கு வீட்டுக்கு வந்த நான் பெட்டியை கீழே வைத்தேன். என்னம்மா ஒரு மாதிரி இருக்கீங்க என்றேன். சோதிடர் மெதுவான குரலில், “தம்பி, உனக்கு ஏழரைச் சனி ஆரம்பிக்குது” என்று அவர் ஆரம்பித்தார்.
நான்: அதுனாலே???
அவர்: கொஞ்சம் ஜாக்கிரதையா இருப்பா
நான்: அப்படின்னா?
அவர்: இந்த ரெண்டு கைய வுட்டுட்டு சைக்கிள் ஓட்றது, ஓடுற பஸ்லே தவ்வி ஏறுவது, ஆழமான கிணத்துலே குதிச்சு நீந்துறது கொஞ்ச நாளைக்கு வேணாமே (இதெல்லாம் எங்க அம்மா அவரிடம் சொல்லி புலம்பி இருப்பார்கள்), காலேஜ் போனமா, வந்தமான்னு இருங்க, எந்த வம்புக்கும் போகவேணாம் தம்பி
நான்: அவரை முறைத்து விட்டு, சரி நீங்க கிளம்புங்க சனியை நான் பாத்துக்கிறேன்.

விடுப்பு முடிந்து விடுதிக்குப் போனேன். “மாப்ளே, நீ நின்னா ஜெயிப்ப மாப்ளே” என்று மாணவர் சபை தேர்தலில் நிற்கச் சொல்லி மச்சான்கள் வற்புறுத்தினார்கள். தேர்தல் நடந்தது, அடிதடி, ரகளை, கலாட்டா, கைகலப்பு, மண்டை உடைப்பு எல்லாம் நடந்தது. என் காலும் உடைந்தது. காலேஜில் இருந்து சஸ்பென்ட், விடுதியில் இருந்து டிஸ்மிஸ்.

புதன் மூன்றில் மறைந்தும்கூட, P.U.C வரை வகுப்பில் முதல் மூன்று ராங்கில் இருப்பேன். ஏன், எப்படி என்று நீங்கள்தான் சொல்லவேண்டும். பொறியியல் வகுப்பில் முதல் பத்து ராங்கில் இருந்தேன். அந்த ஆண்டு, மூணு பாடத்தில் தோல்வி. கூடா நட்பு, சிலமுறை கஞ்சா, சிலமுறை மதுரையின் பேமஸ் “இஞ்சி”.
அப்பா மதுரை வந்து பிரின்சிபால் மரியலூயிஸ் அவர்களிடம் எனக்காக மன்னிப்பு கேட்டார்.
“இவன் தந்தை என்நோற்றான் கொல் எனும் சொல்” நடக்கவில்லை, அப்பாவுக்கு அசிங்கம், அவமானம் தேடித்தந்தேன்.

இந்த நிகழ்ச்சிக்குப் பின், அந்த வயதுக்கே உரிய திமிர், அகங்காரம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அடங்க ஆரம்பித்தது. சோதிடர் சொன்ன ஏழரைச்சனி நினைவுக்கு வந்தது. ஆனால் நம்பிக்கை, தைரியம் இழக்கவில்லை. (மூன்றில் கேது)

லீவில் திண்டுக்கல் வந்தேன். பஸ் ஸ்டாண்டில் இருந்து நேராக காளிமுத்துப் பிள்ளை சந்தில் இருக்கும் சோதிடர் வீட்டுக்குப் போனேன். முதல் முறையாக கைகூப்பி அவரை வணங்கினேன். நடந்த நிகழ்சிகளைச் சொன்னேன். அவர் தெரியும், அப்பா வந்திருந்தார் என்றார். நான் என்ன செய்யவேண்டும் என்றேன்.
முதலில் வீட்டுக்குப் போ, அம்மா மிகவும் கவலையுடன் இருப்பார்கள், பிறகு பேசுவோம் என்றார்.

84 இறுதிவரை வாழ்வு ஒரு பெரிய போராட்டம். வேலை கிடைத்தது. ஆனால், வீட்டை, பெற்றோரை விட்டு பிரிய வேண்டி வந்தது. அப்பாவுக்கு மாரடைப்பு. திருமணத்துக்கு நிற்கும் அக்கா, தங்கை. கிடைத்த அரசு வேலையை விட்டு விட்டு, அடிமையாக சௌதி சென்றேன்.

1985க்குப் பிறகுதான் உச்ச சுக்ரன் கருணை காட்ட ஆரம்பித்தார். அவர்தான் அஸ்தங்கம் ஆகிவிட்டாரே,,பிறகு எப்படி?? 9இல் இருக்கும் ராகு உதவி இருப்பாரோ? இருக்கலாம், அவர் தசைதான் நடந்து கொண்டிருந்தது.
இங்கே நிறைய சோதிட மேதைகள் இருப்பீர்கள், வாங்க பேசுவோம், ஆராய்வோம். உங்கள் கருத்துகளை சொல்லுங்கள்.

நாளை,,, ஒரே ராசி, ஒரே நட்சத்திரம், ஒரே லக்னம், 12 கட்டங்களும் ஒன்று – இரட்டையருக்கு என்ன சொன்னார் எங்க ஊரு சோதிடர் சின்னராஜ்?

ஜோதிடமும் நானும் – 1

சோதிடமும் நானும் (பகுதி 1)

எதிர் எதிர் துருவங்களாக இருந்த சோதிடமும் நானும் எப்படி நெருங்க ஆரம்பித்தோம்?

முதல் சுற்று ஏழரைச் சனி என்னை என்னவெல்லாம் செய்தது என்று சொல்லுமுன் கதை நடந்த களத்தைப் பற்றியும் காலத்தைப்பற்றியும் கொஞ்சம் தெரிந்து கொள்வோம்,

1970 – 1979
திண்டுக்கல் – நான் பிறந்து வளர்ந்த ஊர்.
மும்மதத்தை சேர்ந்தவர்களும் வாழும் பூமி.
சாதிகள் இருந்தன, ஆனால் சாதி வெறி இல்லை,
அல்லது என் கண்களுக்குத் தெரியவில்லை,
நான் உணரவில்லை.

எங்கள் சந்துக்குப் பெயர் – நாட்டாமை நாயக்கர் சந்து.
சந்தின் பெயரில் மட்டும்தான் “நாயக்கர்”
பல சாதிக்காரர்களும் இருந்தோம்.
இரண்டு கைகளையும் நீட்டி நின்றால் எதிர் எதிர் வீடுகளின் சுவர்களைத் தொட்டுவிடலாம்.
இந்து, முஸ்லிம், கிறிஸ்துவர் அனைவரும் வாழ்ந்தனர்.
சந்து முக்கில் ஸ்டீபன் ஆஸ்பத்திரி.
நகரின் பெரிய மருந்துக்கடைகள் இரண்டும் கிறிஸ்தவர்கள் நடத்தினார்கள்.
சந்துக்கடை மசூதியில் யார் போனாலும் ஓதி, ஊதி அனுப்புவார்கள்.
ரமதான் மாதத்தில் நானே பலமுறை நோம்புக்கஞ்சி குடித்திருக்கிறேன். யார் வேண்டுமானாலும் கேட்கலாம், குடிக்கலாம்.

படிப்பில் போட்டி காரணமாகவே கணபதி அக்ரஹார கணேசனும், கோவில் தெரு பாரதி பாலசுப்ரமணியமும் எனக்கு நண்பர்கள் ஆனார்கள்.
நெருங்கிய நண்பன் மாரிமுத்து, கிருஷ்ணமூர்த்தி, அண்ணன் பட்டறையில் வேலையும் பார்த்து, படிக்கவும் வரும் ராமகிருஷ்ணன், விடியுமுன் காய்கறி பறித்து பெங்காலி தெரு மார்கெட்டுக்கு கொண்டுவந்து போட்டுவிட்டு, மறுபடியும் சென்னம நாயக்கன்பட்டிக்கு போய்விட்டு பள்ளிக்கு வரும் முருகன், அப்பாவுக்கு தச்சு வேலையில் உதவும் ராஜு, ஜெனரல் ஸ்டோர் ஐயப்பன், ராஜேந்திரன், பக்கத்துக்கு கிராமங்களில் இருந்து வரும் ராசு, வெங்கடராமன், தரகுகடை காதர் யூசுப், லாரி செட்டு கோவிந்தராமன் – நாங்கள் அனைவரும் மதம், சாதி பார்த்து சேரவும் இல்லை, சாதி எங்களை பிரிக்கவுமில்லை.

ஒரு முறை பாரதி என்னை சாக்கடையில் தள்ளிவிட்டு ஓடிவிட்டான்.
அழுதுகொண்டே அபிராமி அம்மன் கோவில் தெருவில் இருக்கும் அவங்க வீட்டுக்குப்போய் அவன் அம்மாவிடம் சொன்னேன்.
அவர்கள் சாதி, மடி, தீட்டு, ஆசாரம் எதுவும் பார்க்கவில்லை, என் சட்டை, டவுசரை அலசி, பிழிந்து, எனக்கும் குளிப்பாட்டிவிட்டு வீட்டுக்கு அனுப்பினார்கள்.
எங்க அம்மா, அப்பாவும் சாதி, மதம் என்று என் நண்பர் கூட்டத்தை எப்போதும் பிரித்து பார்த்ததில்லை.

நாங்கள் பெரியார் கட்சி இல்லை, சாமி, மத விரோதிகள் கிடையாது.
திருநீறு அணியாவிட்டால் அப்பாவிடம் திட்டு விழும்.
அம்மா, அப்பா இருவரும் தீவிர முருக பக்தர்கள்.
நாங்கள் மட்டுமல்ல, எங்கள் ஊரே மதத்தையும் சாதியையும் மனதில் மட்டும் வைத்தோம்.

ராஜுவின் அப்பா மாரடைப்பில் இறந்தபோது அவன் வீடு வீடுக்கு நியூஸ்பேப்பர் போட்டு, அவன் அம்மாவுக்கு சோறு போட்டு, அவன் அறிவுக்குத் தீனியும் (பள்ளி) போட்டான். பரீட்சை சமயங்களில் அவனுக்காக நான் பேப்பர் போட்டேன். நாங்கள் சாதி பார்க்கவில்லை.

பொறியியல் கல்லூரியில் எனக்கு இடம் கிடைத்தபோது, Rs1500 கட்ட முடியாமல் அப்பா கலங்கி நின்றபோது, கொடுத்து உதவிய சவுடப்ப கவுண்டரும், தண்டபாணிப்பிள்ளையும் சாதி பார்த்து உதவவில்லை.

மதுரைக்கு வண்டி (நல்லமணி பஸ்) ஏறுமுன் அம்மா சோதிடர் “கவுண்டர் அய்யா”விடம் ஆசி வாங்கிவிட்டு போகும்படி சொன்னார். அப்பாவிடம் எதிர்த்து பேச மாட்டேன். பேச முடியாது, மரியாதை கலந்த பயம். அம்மாவிடம் வாதாடுவேன், சடங்கு, சம்பிரதாயங்கள், நல்லநேரம், கெட்டநேரம், பூசை, விரதம் – அனைத்தயும் எதிர்ப்பேன். ஏன் என்று கேட்பேன்.
ஏன் எதிர்த்தேன்,,,(தொடரும்)

Sulochana Krishnan 80th Birthday

அத்தைக்கு அன்பான வாழ்த்துகள்

மனைவிக்கு சித்தி, மனு சிபிக்கு பாட்டி,
மூத்த மருமகன் எனக்கு, மூன்றில் ஒரு அத்தை,
சாத்தூர் சகோதரிகளில் நடுவர்,
சொர்ணக்கோன் பெற்ற சொக்கத்தங்கங்களில் ஒருவர்,

அவர் பிறந்தநாள் இன்று,
காத்திருந்தோம் நாம் அனைவரும்
இந்த நாள் என்று வரும் என்று.

எண்பத்தி ஆறு செப்டம்பர் ஒன்று, (1986, September 1st)
ஐம்பத்து ஒன்றில், நான் கால் வைத்த நாள் அன்று,


பெண் பார்க்க வந்த எனக்கு, லதாவை
பெண் பார்க்க வந்த எனக்கு
பாட்டி கொடுத்த பாசிப்பருப்பு உருண்டை,
பாங்காக பிடிக்காமல், பலமாக பிடித்து சிதறுண்ட உருண்டை
உங்கள் பலருடன் முதல் அறிமுகம்,
பதினான்கே நாட்களில் எனக்கும் லதாவுக்கும் திருமணம்.

“சுலோ” அத்தை – உங்கள்
சொல்லில் வேகம், செயலில் வேகம்,
நடையில் வேகம், தடையில்லா பிரவாகம்,
பொங்கும் பிரளயம் – நீங்கள் ஒரு
மடை திறந்த புதுவெள்ளம்,
அன்றும், இன்றும், என்றும்
மடை திறந்த புதுவெள்ளம்,

அத்தை, நீங்கள் சுழன்று வரும் சூறாவளி,
உங்கள் வீட்டில் ஒவ்வொரு நாளும் தீபாவளி,
உங்களை ஏன் அழைக்கிறார்கள் “சுலோ” என்று
அது ஒரு பெரும் “கேலி”

வேறென்ன வேண்டும் வாழ்க்கையில் – உங்களுக்கு
வேறென்ன வேண்டும் வாழ்க்கையில்
கூடவே இருந்த அம்மா, உங்களுடன் கடைசி வரை
கூடவே இருந்த அம்மா,
ஆணை இட்டாலும் அனுசரித்துப்போன கணவர்,
இன்று வரை சொன்ன சொல்லை மீறாத பிள்ளைகள்,
பாட்டி, பாட்டி என்று கொஞ்சும் பேரன், பேத்திகள்,
வேறென்ன வேண்டும் வாழ்க்கையில் – உங்களுக்கு
வேறென்ன வேண்டும் வாழ்க்கையில்

வேறன்ன வேண்டும் வாழ்வில்,,,
விரும்பியது வேண்டி வாங்கிய விருச்சிகம் நீங்கள்,
கோட்டைகட்டி குடியிருந்த கேட்டை நட்சத்திரம் நீங்கள்,
வேறன்ன வேண்டும் வாழ்வில்,,,

நான் உங்களிடம் வேண்டியது, 1990இல்
நான் உங்களிடம் வேண்டியது
எனக்கு இன்னொரு பிள்ளை பிறந்தால்
உங்கள் வீட்டில்தான் பிறக்கவேண்டும் என்று,,,
அது நடக்கவில்லை, அதனால் என்ன, பரவாயில்லை.
இழந்த அம்மாவை ஈடு கட்டும் சித்திகள்
நீங்கள் இருவரும் லதாவுக்கு

இன்று உங்கள் ஆசி வேண்டுகிறேன் – மறுபடியும்
இன்று உங்கள் ஆசி வேண்டுகிறேன்
மனு, சிபிக்கு பிறக்கும் குழந்தைகளையும்
நீங்கள் மடியில் ஏந்த வேண்டும்,
சீண்ட வேண்டும், சீராட்ட வேண்டும்,
பாராட்ட வேண்டும், பாலூட்ட வேண்டும்,
கொஞ்ச வேண்டும், கிளுகிளுப்பை ஆட்டி
அவர்களையும் சிரிக்க வைக்க வேண்டும்,

என்றும் உங்கள் ஆசி வேண்டும்
மகள் லதா, மருமகன் முருகானந்தன்

காலிபிளவர் கஞ்சி

காலிஃப்ளவர் கஞ்சி


நெம்ப நெம்ப ஈசிங்க காலிபிளவர், காரெட், நிறைய பூண்டு, மிளகு, சீரகம், ரெண்டே ரெண்டு நீளமாக வகுந்த பச்சைமிளகாய், கொஞ்சமா வெங்காயம் போட்டு நிறைய தண்ணி ஊத்தி வேக வைச்சு, முப்பது கிராம் வெண்ணையை கூட சேர்த்து, கொஞ்சம் கிரீம் கலந்து, ஒரு கொதி விட்டு, இறக்கி வச்சு, எலுமிச்சை ரசம் பிழிஞ்சு, மணத்துக்கு பேசில் இலை தூவி, ரசிச்சு, ருசிச்சு சாப்பிட்டேன்.

Foot Pain

வெற்றிப் பதிவுகளுக்கு மட்டுமில்லை இந்த வலைத்தளம்.

2018 ஜூலை, ஆகஸ்ட் வரை என் கால்கள் என் சொன்னபடி கேட்டன. தினமும் 10,000 அடிகள் நடை, வெயிலானாலும், மழையானாலும், பனியானாலும், காற்றானாலும் தொடர்ந்தேன். தொடர்ந்தும் பதிவும் இட்டேன்.

பேராசை பெருநட்டம் – சும்மா இருந்த சங்கை ஊதிக்கெடுத்தவன் கதை மாதிரி, ஒரு நாலே நாலு நாள் “மெது ஓட்டம்” ஊட முயற்சித்தேன். கடுமையான பாத வலி (ball of the feet). ஒரு காலில் ஆரம்பித்தது இரண்டு காலிலும் பரவியது. பிறகு முழங்காலுக்கும் தாவியது.மூன்று டாக்டர்கள் பார்த்து விட்டார்கள். இரண்டு முறை X-Ray, MRI, Ultra Sound எல்லாம் எடுத்தார்கள். அவர்கள் கொடுத்த வலி மாத்திரைகள், anti-inflammatory, analgesic எல்லாம் சாப்பிட்டேன். Physiotherapy மொத்தம் ஆறுமாதங்கள் விட்டு விட்டு போனேன். எல்லாவித topical medicines முயற்சி செய்துவிட்டேன். விதவிதமான காலணிகள் மாற்றிவிட்டேன். (Some with orthotic support)

இதற்கிடையில் பனியில் சறுக்கி விழுந்து ஒருமுறையும், புல் வெட்டும்போது நிலை தடுமாறி விழுந்து ஒருமுறையும் கால்வலியை அதிகப்படுத்திக்கொண்டு அவதிப்பட்டேன்.

கடைசியாக Sports Injury doctor (பாகிஸ்தானிதான், பயப்படாமல் போனேன், மதமோ, அரசியலோ, நாடோ முக்கியமில்லை, என் உடல்தானே பிரதானம்). அவரை கன்சல்ட் செய்ய இரண்டு மாதம் ஆனது. இதற்கிடையில் பாதத்தில் இருந்த வலி மெதுவே வடக்கு நோக்கி நகர்ந்து குதிங்காலுக்குப் பின்புறம் மையம் கொண்டுவிட்டது. அந்த டாக்டர் குதிங்காலில் ஓட்டையிட்டு steroid மருந்து செலுத்தினார். முதல் மூன்று மணிநேரம் கடுமையான வலி. ஆனால் அவர் சொன்னதுபோல, அடுத்த நாளே பழைய “முருகானந்தா” வாகி முன்புபோல ஆட, நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

பிறகு இந்த ஜூலையில் ஒரே ஒரு நாள் செருப்பு போட்டுக்கொண்டு நாயைக் கூட்டிக்கொண்டு நடை பயின்றேன். மறுநாளில் இருந்து பழைய குருடி கதவைத்திறடி கதையாய் வலது குதிங்காலில் (பின்புறம்) கடுமையான வலி. (In a scale of 1 to 10 pain is around 15 🙂 )

உங்களை பயமுறுத்த எழுதவில்லை. கால்களின்மீது கவனம் வையுங்கள் என்று அன்பு எச்சரிக்கை செய்ய எழுதுகிறேன். உங்கள் யாருக்காவது (Achilles Tendonitis) இந்த வலியை முழுதுமாக சரிசெய்ய வழி தெரிந்தால் சொல்லுங்கள்.
பின்குறிப்பு: யோகாவும் மற்ற சில பயிற்சிகளும் தொடர்ந்து செய்கிறேன். விடுவதாக இல்லை.

முன்னிரவு நேரம் ஒரு முதலிரவு

 

இதற்குத்தானே ஆசைப்பட்டேன் … முருகானந்தன்

பள்ளி நண்பர்களுடன் பேச ஆசைப்பட்டேன்,

கதைக்க ஆசைப்பட்டேன், கலக்க ஆசைப்பட்டேன்,

அரட்டை அடிக்க ஆசைப்பட்டேன், பழைய நிகழ்வுகளை
அசைபோட ஆசைபோட்டேன்.

எல்லாம் நடந்தது – கான்பரன்ஸ் கால் வழியாக.

சரியான நேரத்தில் கூட்டத்துக்கு வந்த தனபால் முதல் பரிசை தட்டிச் சென்றார்.

அடுத்ததடுத்து தேவதாஸ், கேசவன், ஐயப்பன், கணேசன், பாலசுரேந்திரன், சரவணன் மற்றும் சிலர் சேர்ந்தனர். கச்சேரி களை கட்டியது.

முன்னிரவு நேரம் முதல் இரவு போல மாறி மகிழ்ச்சியின் உச்சத்தை எட்டியது.

அறுபது எல்லாம் பதினாறாக மாறின. கலாய்த்தல், கால்வாருதல், தொடல், தீண்டல் (உடலால் அல்ல, உள்ளத்தால்), உணர்ச்சிவசப்படுதல் எல்லாம் இனிதே நடந்தேறின.

அடையாறில் வசிக்கிறேன் என்று சுரேந்திரன் சொல்ல, அதெப்படி ஆற்றில் வசிக்க முடியும் என்று கேசவன் கிண்டல் செய்ய, ஆறாவது மாடியில் இருப்பதால், தண்ணீர் ஒன்றும் செய்யாது என்று ஐயப்பன் பதில் அளிக்க, ஆறாவது மாடியில் இருப்பதால் அடையாறு “அடையாது” என்று சிலேடை சொன்ன கேசவனை இன்று முதல் “கிண்டல்” கேசவன் என்று அழைக்க உங்களிடம் வேண்டுகிறேன்.

படிப்பில் சரவணனுடன் நான் போட்டி போட்ட கதை மறுபடியும் வந்தது. ஒரே ஒரு உள்ளம் எனக்கு ஒட்டு போட்டது. மற்ற அனைவரும் ஒரே மனதாக சரவணனுக்கு பெருவாரி ஆதரவு அளித்து வெற்றி பெற வைத்துவிட்டார்கள். பரவாயில்லை, அடுத்த ஜென்மத்தில் பார்த்துக்கொள்கிறேன்.

அழியாத கோலங்கள் பற்றிப் பேசினோம்.
கலைந்த கனவுகள் பற்றியும் கதைத்தோம்.
உடல் நலம் பேணுவது எப்படி என்று ஆலோசித்தோம்

உலகை விட்டு சென்ற சிலரை நினைவு கூர்ந்தோம்.

முடிந்தால் ஒவ்வொரு வாரமும் சந்திக்க முயல்வோம்.

உங்கள் அன்பு வேண்டும் ஆனந்த் (முருகானந்தன்)

 

First Love

முதல் காதல்

காதல் என்று சொல்ல முடியாது, ஒரு ஈர்ப்பு என்று வைத்துக் கொள்வோம்.

பள்ளிக்குச செல்ல சுலபமான வழி – குருசாமி பிள்ளை சந்து வழியாக போவதுதான். பள்ளி, படிப்பு, என்.சி.சி., தீனி – இவைதான் வாழ்க்கை என்று ஓடிக்கொண்டிருக்கும் போது, ஒரு நாள், வானில் காண வேண்டிய நிலவை வழியில் கண்டேன்.

கம்பிகளுக்குப் பின்னால் தோன்றி மறைந்த ஒரு முகம். மின்னல் அடித்தது போல இருந்தது. திரும்பி வரும்போது திரும்பித் திரும்பி பார்த்துக்கொண்டே வந்தேன். யாரும் இல்லை.

அடுத்த நாள் என்.சி.சி போக அதிகாலையில் எழுந்து நடந்தேன். நிலா, வாசலில் சாணியில் பூக்களை பதித்துக்கொண்டிருந்தது
மார்கழி மாதம், மனசுக்குள் மத்தாப்பு – திரும்பித் திரும்பி பார்த்துக்கொண்டே போனேன்.

நான்கு பெண்கள், நான் ஒருவன், உதயன் ஒரு தம்பி. வீட்டுச் செலவை சமாளிக்க கறவை மாடு வாங்கி, பால் விற்றுக்கொண்டிருந்தோம். அடுத்தநாள் அம்மாவிடம் மெதுவாக கேட்டேன், “அம்மா, குருசாமி பிள்ளை சந்தில் யாருக்காவது பால் கொடுக்கனுமா, நான் வேண்டுமானால் கொடுத்துவிட்டு பள்ளிக்கு போறேன்” என்றேன். அம்மா “என்னா எலி அம்மணமா ஓடுதே” என்று மனதில் நினைத்துக் கொண்டே “அந்த சந்தில் யாரும் இல்லைப்பா” என்று சொல்லிவிட்டார்கள்.

ஏமாற்றத்துடன் அடுத்த கட்ட நடவடிக்கை பற்றி யோசித்தேன். அதே சந்தில் புக் பைண்டிங் பண்ணிக் கொடுக்கும் ஒருவர் இருந்தார். அவரிடம் என் புத்தகங்களை ஒவ்வொன்றாக பைண்டிங் பண்ணக் கொடுத்தேன். அவருக்கு கோந்து காச்ச, ஒட்ட, தைக்க என்று அடிக்கடி போனேன்.

அந்த நிலவின் பெயர் வீணா. தங்கை பெயர் கௌசல்யா, ஒரு தம்பி. தம்பி பெயர் மறந்துவிட்டது. நம் மூளை தேவை இல்லாததை மறப்பது இயல்புதானே. துரத்தினேன். விடாமல் துரத்தினேன். கோட்டைக்குளத்தில் நீர் எடுத்து மாரியம்மனுக்கு ஊற்ற போகும் பெண்களுடன் நானும் போவேன். என் பக்தியைக் கண்டு எங்க அம்மா, அப்பா பூரித்துப்போனார்கள்.

நான் பத்துதடவை பார்த்தால் ஒருமுறை பார்ப்பாள், ஆறு மாதங்களில் ஒரே ஒரு தடவை சிரித்தாள். அடுத்த கட்ட நடவடிக்கை யோசிக்குமுன்னரே வீடு மாற்றிக்கொண்டு கோவிந்தாபுரம் சென்றுவிட்டார்கள். அங்கே ஒரு ஜிம் இருந்தது, அங்கு போக ஆரம்பித்தேன். அப்பாவிடம் சைக்கிள் வாங்கி சுற்ற ஆரம்பித்தேன். அவளைப் பார்க்கவே எஸ்.பெரியசாமி சார்கிட்டே டியூஷன் போனேன். எனக்கு டியூஷன் தேவையே இல்லை. இருந்தும் போனேன்.

ஒருநாள் காதல் கடிதம் எழுதி அக்காவும் தங்கையும் ஸ்கூல் போகும்போது வழியில் போட்டேன். இரண்டு, மூன்று முறை எடுக்கவில்லை. நானும் விடவில்லை. கடிதத்தில் முதல் இரண்டு வரிகள் எழுதிக் கொடுத்தது மாரிமுத்து. மீதி நான் எழுதினேன்.

அடுத்தநாள் குனிந்து எடுத்தாள். நான் அனுமன் போல விசுவரூபம் எடுத்தேன். எப்படா மாலை வரும் என்று காத்திருந்து மறுபடியும் போனேன். ஒரு நாலு பேர் என் சைக்கிளைப் பிடித்து நிறுத்தி வழி மறித்தார்கள். ஒருவன் என் பிடரியில் தட்டினான். ஒருவன் எங்க அப்பாவின் சைக்கிளை உதைத்தான். “என்னடா அடிக்கடி கணக்குப்பிள்ளை வீட்டுப் பக்கம் சுத்துற” என்று கத்தினார்கள். நான் ஒருவன், அவர்கள் நால்வர். என் முதல் காதல் மிரட்டல் என்னும் பெரும் கத்தி கொண்டு வெட்டப்பட்டு பயம் என்னும் மண்ணில் ஆழமாக புதைக்கப்பட்டது..

 

Book Review

பட்டத்து யானை, குற்றப்பரம்பரை

வணக்கம் வேல ராமமூர்த்தி அவர்களே,
சரியான சமயத்தில், உலகமே ஆடிப்போய், நான்கு சுவர்களுக்குள் அடங்கி வாழும் இந்த நேரத்தில் நீங்கள் எழுதிய, சமைத்த, ஆக்கிய, வடித்த, உயிர்கொடுத்த இரண்டு புத்தகங்களும் எனக்குக் கிடைத்தன.
ஒவ்வொரு சொல்லும் வரியும் என்னை என்னென்னவோ செய்தன. பல நினைவுகளை என் உள்ளத்தில் ஆழத்தில் இருந்து வெளிக்கொண்டு வந்தன. என் பார்வையில் இரண்டு நூல்களுக்கும் மையக்கரு ஒன்றுதான். வீரம் தோற்பதில்லை நேருக்கு நேர் நின்று போராடும் வரை. வஞ்சகத்தால்தான் பல வீரர்கள் வீழ்ந்திருக்கிறார்கள்.கதையுடன் கதைக்களமும் என் காதுகளில் ஏதேதோ சொல்லியது. அந்தக் கால மக்களின் மனநிலை, உணவுகள், உணர்ச்சிகள், ஊர்கள், ஊரணிகள், சத்திரங்கள், சாலைகள், பாலங்கள் என்று வரலாறுடன் புவியியலும் சேர்த்து விருந்து படைத்திருக்கிறீர்கள்.

பட்டத்து யானை: தொடக்கம் முதல் விறுவிறுப்பு. பாதி நூல் படிக்குமுன்னர் உங்களைப் பாராட்ட ஆசை. அழைத்தேன், பேசினேன். நன்றி.

வெள்ளையர்களை எதிர்த்தவர்களின் கதி பற்றி சொல்லும்போது, “சிறை சென்று செக்கிழுத்து, தொழுநோய்வாய்ப்பட்டு, இற்று வெளியேறிய அந்த வீர புருஷர்களை வரவேற்க, வாசலில் ஒரு நாய்க்குட்டி கூட வாலாட்டிக்கொண்டு நிற்கவில்லை” என்ற உங்கள் வேதனை நிறைந்த வரிகள் நெஞ்சில் நெருஞ்சி முள்ளாய் குத்தின.

அந்தமானுக்கு நாடு கடத்தப்பட்ட மாயழகி, துரைசிங்கம் என்ன ஆனார்கள் என்ற கேள்வி தினமும் என் நெஞ்சில்.கடைசியில் கொஞ்ச பக்கங்கள் காணோமே என்று புரட்டி புரட்டி பார்த்தேன். உடையப்பன் எப்படி பெருநாழி ரணசிங்கத்தை வஞ்சகத்தால் வீழ்த்தினான் என்று காணவில்லை. வாசகர்கள் கற்பனைக்கு விட்டுவிட்டீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

குற்றப்பரம்பரை:
காட்டிக்கொடுப்பவர்களும், கூட்டிக்கொடுப்பவர்களும் மனித குலத்தின் மிகப் பெரும் சாபம். எல்லா நாடுகளிலும், எல்லா காலகட்டங்களிலும் இருந்திருக்கிறார்கள். ஒரு வேறுபட்ட ராமநாதபுர மாவட்டத்தை கண்முன் கொண்டுவந்து நிறுத்துகிறது இந்த நாவல்.
“கஞ்சித்தொட்டி” என்று கிண்டல் செய்யப்படும் ஒரு மாவட்டம் வீரத்தின் விளைநிலமாக இருந்த காலத்தில் நடந்த கதை. வெள்ளையரின் பிரித்தாளும் சூழ்ச்சி எங்கும் போல இங்கும் நடந்தேறுகிறது.கொம்பூதிக்கூட்டத்தின் தலைவன்”வேயன்னா” வின் வீரமும் விவேகமும் வியக்கவைக்கிறது. கூழானிக்கிழவி அந்த தலைவனின் தாய். வில்லாயுதமும், வையத்துரையும் சிங்கங்களாக சீறுகிறார்கள். அன்னமயில், ஒரு அழகு மயில், அமைதிக்குயில்.

கள்ளமில்லா ஒரு கூட்டத்தின் அன்பு, காதல், பாசம், காமம், வீரம், நாணயம் நூல் முழுக்க தென்றலாக வீசுகிறது.
அல்லிப்பூவுக்கும், அரளிப்பூவுக்கும் வித்தியாசம் தெரிலேயே என்று கிழவி புலம்புவது நம் காதில் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கிறது

தீண்டாமை எப்படி விதைக்கப்பட்டு, வளர்க்கப்பட்டது, படுகிறது என்று படிக்கையில் மிஞ்சுவதும், எஞ்சுவதும் வேதனைதான். இனியாவது மறையுமா என்ற கேள்விக்கு காலம்தான் பதில் சொல்லவேண்டும்.

பெருநாழி, பெரும்பச்சேரி சென்று பார்க்கவேண்டும். அந்த மக்களுடன் பேச வேண்டும். கதை பல கேட்க வேண்டும்.
என் எண்ணங்களுக்கு தீனி போட்ட உங்கள் எழுத்துக்கு நன்றி அண்ணே,

அன்புடன் முருகானந்தன்

ஆட்டவா, கனடா
001-657-777-2357

மதம்

மதம் – ஒரு சொல், இரு பொருள்

ஆள்பவருக்கும், அதிகாரத்தில் இருப்பவருக்கும்
பிறரை அடக்கி வைக்க உதவும் ஆயுதம்

பலர் மதம் மூலம் தேடுவர், அடைவர் ஆதாயம்
செல்வம் திரட்ட, சுருட்ட பெரிதும் உதவும் மூலதனம்

மனிதர்களை இணைப்பதுதானே அதன் ஆதி நோக்கம்?
ஆனால் இப்ப, நம்மை பிரித்தாளப் பயன்படும்
மிகச்சிறந்த சிறந்த சாதனம்.

மதம் ஒரு மாயை, மதம் ஒரு போதை
சாதிகளை முன்னிறுத்தினால்
இன்னும் பெருங்கொடுமை

ஒளவையார் அருளிச் செய்த நல்வழி

“சாதி இரண்டொழிய வேறில்லை சாற்றுங்கால்
நீதி வழுவா நெறிமுறையின் – மேதினியில்
இட்டார் பெரியோர் இடாதார் இழிகுலத்தோர்
பட்டாங்கில் உள்ள படி”

ஒளவையார் சொன்ன இரண்டு சாதிகள் மட்டும் இருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்?

திண்டுக்கல் – நான் பிறந்து வளர்ந்த ஊர்.
மும்மதத்தை சேர்ந்தவர்களும் வாழும் பூமி.
சாதிகள் இருந்தன, ஆனால் சாதி வெறி இல்லை,
அல்லது என் கண்களுக்குத் தெரியவில்லை,
நான் உணரவில்லை.

எங்கள் சந்துக்குப் பெயர் – நாட்டாமை நாயக்கர் சந்து.
சந்தின் பெயரில் மட்டும்தான் “நாயக்கர்”
பல சாதிக்காரர்களும் இருந்தோம்.
இரண்டு கைகளையும் நீட்டி நின்றால் எதிர் எதிர் வீடுகளின்
சுவர்களைத் தொட்டுவிடலாம்.
இந்து, முஸ்லிம், கிறிஸ்துவர் அனைவரும் வாழ்ந்தனர்.
சந்து முக்கில் ஸ்டீபன் ஆஸ்பத்திரி.
நகரின் பெரிய மருந்துக்கடைகள் இரண்டும் கிறிஸ்தவர்கள் நடத்தினார்கள்.

சந்துக்கடை மசூதியில் யார் போனாலும் ஓதி, ஊதி அனுப்புவார்கள்.
ரமதான் மாதத்தில் நானே பலமுறை நோம்புக்கஞ்சி குடித்திருக்கிறேன். யார் வேண்டுமானாலும் கேட்கலாம், குடிக்கலாம்.

படிப்பில் போட்டி காரணமாகவே கணபதி அக்ரஹார கணேசனும்,
கோவில் தெரு பாரதி பாலசுப்ரமணியமும் எனக்கு நண்பர்கள் ஆனார்கள்.
அண்ணன் பட்டறையில் வேலையும் பார்த்து, படிக்கவும் வரும் ராமகிருஷ்ணன், விடியுமுன் காய்கறி பறித்து பெங்காலி தெரு மார்கெட்டுக்கு கொண்டுவந்து போட்டுவிட்டு, மறுபடியும் சென்னம நாயக்கன்பட்டிக்கு போய்விட்டு பள்ளிக்கு வரும் முருகன், அப்பாவுக்கு தச்சு வேலையில் உதவும் ராஜு, ஜெனரல் ஸ்டோர் ஐயப்பன், ராஜேந்திரன், பக்கத்துக்கு கிராமங்களில் இருந்து வரும் வெங்கடராமன், தரகுகடை காதர் யூசுப், லாரி செட்டு கோவிந்தராமன் – நாங்கள் அனைவரும் மதம், சாதி பார்த்து சேரவும் இல்லை, சாதி எங்களை பிரிக்கவுமில்லை.

ஒரு முறை பாரதி என்னை சாக்கடையில் தள்ளிவிட்டு ஓடிவிட்டான்.
அழுதுகொண்டே அபிராமி அம்மன் கோவில் தெருவில் இருக்கும் அவங்க வீட்டுக்குப்போய் அவன் அம்மாவிடம் சொன்னேன்.
அவர்கள் சாதி, மடி, தீட்டு, ஆசாரம் எதுவும் பார்க்கவில்லை,
என் சட்டை, டவுசரை அலசி, பிழிந்து, எனக்கும் குளிப்பாட்டிவிட்டு
வீட்டுக்கு அனுப்பினார்கள்.

எங்க அம்மா, அப்பாவும் சாதி, மதம் என்று என் நண்பர் கூட்டத்தை
எப்போதும் பிரித்து பார்த்ததில்லை.
நாங்கள் பெரியார் கட்சி இல்லை, சாமி, மத விரோதிகள் கிடையாது.
திருநீறு அணியாவிட்டால் அப்பாவிடம் திட்டு விழும்.
அம்மா, அப்பா இருவரும் தீவிர முருக பக்தர்கள்.

நாங்கள் மட்டுமல்ல, எங்கள் ஊரே மதத்தையும் சாதியையும்
மனதில் மட்டும் வைத்தோம். ராஜுவின் அப்பா மாரடைப்பில் இறந்தபோது அவன் வீடு வீடுக்கு நியூஸ்பேப்பர் போட்டு, அவன் அம்மாவுக்கு சோறு போட்டு, அவன் அறிவுக்குத் தீனியும் (பள்ளி) போட்டான். பரீட்சை சமயங்களில் அவனுக்காக நான் பேப்பர் போடுவேன். நாங்கள் சாதி பார்க்கவில்லை.

பொறியியல் கல்லூரியில் எனக்கு இடம் கிடைத்தபோது, Rs1500 கட்ட முடியாமல் அப்பா கலங்கி நின்றபோது, கொடுத்து உதவிய சவுடப்ப கவுண்டரும், தண்டபாணிப்பிள்ளையும் சாதி பார்த்து உதவவில்லை.

எனக்கு சென்னையில் மிகக்குறைந்த சம்பளத்தில் வேலை கிடைத்தபோது, வீட்டுச்சாவியை கொடுத்து தங்கிக் கொள்ளச்சொன்ன நல்லமுத்து அண்ணன் சாதியை நான் பார்க்கவில்லை, என் சாதியை அவர் பார்க்கவில்லை.

சாதியின் கொடூர முகத்தை எங்கே கண்டேன். மதுரையில் கண்டேன், பொறியியல் படிக்கும்போது. MRTK மாநிலங்களில் கண்டேன். கல்லூரி மாணவர் தேர்தலில் சாதி ஆடிய ஆட்டத்தை பார்த்தேன். இரண்டு மாணவர்களின் உயிர்களை காவுகண்டபின்தான் அந்த வெறி அடங்கியதாக பின் அறிந்தேன்.

முருகனின் வேலைத் திருடினார்கள், பிறகு கடவுள் சிலைகளையும் திருடினார்கள். அவர்கள் எல்லாம் எந்த மதம், எந்த சாதி என்று யாரவது சொன்னால் நன்றாக இருக்கும்.

வள்ளுவன் வாக்குதான் நினைவுக்கு வருகிறது –
மழித்தலும் நீட்டலும் வேண்டா உலகம்
பழித்தது ஒழித்து விடின்


பேய் பிடிப்பது எப்படி?

பேய் பிடிப்பது எப்படி?

ஒரு வீடு நிறைய பேய் இருந்தால் எப்படி பிடிப்பது…

இது எங்க தாத்தா எங்களுக்கு சொல்லிக் கொடுத்தது.. யார்கிட்டேயும் சொல்லாதீங்க..
(Patent owned by muruganandan, Thindukkal – do not copy my method 😉

சுத்தி இருகிறவங்கள்ல நீளமான முடி இருக்கிறவங்ககிட்ட இருந்து, எத்தனை பேய் இருக்கோ அத்தனை முடி புடுங்கி, மந்திரிச்சு, ஒவ்வொரு பேய் கைலயும் கொடுத்து அத நேரா நிக்க வைக்க சொல்லுவேன்.

எல்லாப் பேயும் முடி நேரா நிக்க வைக்க விடிய விடிய முயற்சி செய்யும்.

உங்க எல்லோரையும் நைஸா வெளியே கூப்டுட்டு வந்துருவேன்..

பிறகு ஒரு சாக்குப் பை எடுத்துட்டு போயி, ஒவ்வொரு பேயா மெதுவா புடிச்சு உள்ள போட்டு, சாக்கு வாயை நல்லாக்கட்டி, ஏழு மலை, ஏழு கடல் தாண்டி போட்டுட்டு திரும்பி பாக்காம ஓடி வந்துருவேன்.

பின்குறிப்பு: ஒரு மரத்து பனங்கள்ளு குடிச்ச பிறகுதான் இதெல்லாம் செய்யனும் ..
சாக்குப் பையில் ஓட்டை இருக்கக் கூடாது…பேய்கள் தப்பித்து விட வாய்ப்பு கிடைத்துவிடும்…ஜாக்கிரதை