மதம்

மதம் – ஒரு சொல், இரு பொருள்

ஆள்பவருக்கும், அதிகாரத்தில் இருப்பவருக்கும்
பிறரை அடக்கி வைக்க உதவும் ஆயுதம்

பலர் மதம் மூலம் தேடுவர், அடைவர் ஆதாயம்
செல்வம் திரட்ட, சுருட்ட பெரிதும் உதவும் மூலதனம்

மனிதர்களை இணைப்பதுதானே அதன் ஆதி நோக்கம்?
ஆனால் இப்ப, நம்மை பிரித்தாளப் பயன்படும்
மிகச்சிறந்த சிறந்த சாதனம்.

மதம் ஒரு மாயை, மதம் ஒரு போதை
சாதிகளை முன்னிறுத்தினால்
இன்னும் பெருங்கொடுமை

ஒளவையார் அருளிச் செய்த நல்வழி

“சாதி இரண்டொழிய வேறில்லை சாற்றுங்கால்
நீதி வழுவா நெறிமுறையின் – மேதினியில்
இட்டார் பெரியோர் இடாதார் இழிகுலத்தோர்
பட்டாங்கில் உள்ள படி”

ஒளவையார் சொன்ன இரண்டு சாதிகள் மட்டும் இருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்?

திண்டுக்கல் – நான் பிறந்து வளர்ந்த ஊர்.
மும்மதத்தை சேர்ந்தவர்களும் வாழும் பூமி.
சாதிகள் இருந்தன, ஆனால் சாதி வெறி இல்லை,
அல்லது என் கண்களுக்குத் தெரியவில்லை,
நான் உணரவில்லை.

எங்கள் சந்துக்குப் பெயர் – நாட்டாமை நாயக்கர் சந்து.
சந்தின் பெயரில் மட்டும்தான் “நாயக்கர்”
பல சாதிக்காரர்களும் இருந்தோம்.
இரண்டு கைகளையும் நீட்டி நின்றால் எதிர் எதிர் வீடுகளின்
சுவர்களைத் தொட்டுவிடலாம்.
இந்து, முஸ்லிம், கிறிஸ்துவர் அனைவரும் வாழ்ந்தனர்.
சந்து முக்கில் ஸ்டீபன் ஆஸ்பத்திரி.
நகரின் பெரிய மருந்துக்கடைகள் இரண்டும் கிறிஸ்தவர்கள் நடத்தினார்கள்.

சந்துக்கடை மசூதியில் யார் போனாலும் ஓதி, ஊதி அனுப்புவார்கள்.
ரமதான் மாதத்தில் நானே பலமுறை நோம்புக்கஞ்சி குடித்திருக்கிறேன். யார் வேண்டுமானாலும் கேட்கலாம், குடிக்கலாம்.

படிப்பில் போட்டி காரணமாகவே கணபதி அக்ரஹார கணேசனும்,
கோவில் தெரு பாரதி பாலசுப்ரமணியமும் எனக்கு நண்பர்கள் ஆனார்கள்.
அண்ணன் பட்டறையில் வேலையும் பார்த்து, படிக்கவும் வரும் ராமகிருஷ்ணன், விடியுமுன் காய்கறி பறித்து பெங்காலி தெரு மார்கெட்டுக்கு கொண்டுவந்து போட்டுவிட்டு, மறுபடியும் சென்னம நாயக்கன்பட்டிக்கு போய்விட்டு பள்ளிக்கு வரும் முருகன், அப்பாவுக்கு தச்சு வேலையில் உதவும் ராஜு, ஜெனரல் ஸ்டோர் ஐயப்பன், ராஜேந்திரன், பக்கத்துக்கு கிராமங்களில் இருந்து வரும் வெங்கடராமன், தரகுகடை காதர் யூசுப், லாரி செட்டு கோவிந்தராமன் – நாங்கள் அனைவரும் மதம், சாதி பார்த்து சேரவும் இல்லை, சாதி எங்களை பிரிக்கவுமில்லை.

ஒரு முறை பாரதி என்னை சாக்கடையில் தள்ளிவிட்டு ஓடிவிட்டான்.
அழுதுகொண்டே அபிராமி அம்மன் கோவில் தெருவில் இருக்கும் அவங்க வீட்டுக்குப்போய் அவன் அம்மாவிடம் சொன்னேன்.
அவர்கள் சாதி, மடி, தீட்டு, ஆசாரம் எதுவும் பார்க்கவில்லை,
என் சட்டை, டவுசரை அலசி, பிழிந்து, எனக்கும் குளிப்பாட்டிவிட்டு
வீட்டுக்கு அனுப்பினார்கள்.

எங்க அம்மா, அப்பாவும் சாதி, மதம் என்று என் நண்பர் கூட்டத்தை
எப்போதும் பிரித்து பார்த்ததில்லை.
நாங்கள் பெரியார் கட்சி இல்லை, சாமி, மத விரோதிகள் கிடையாது.
திருநீறு அணியாவிட்டால் அப்பாவிடம் திட்டு விழும்.
அம்மா, அப்பா இருவரும் தீவிர முருக பக்தர்கள்.

நாங்கள் மட்டுமல்ல, எங்கள் ஊரே மதத்தையும் சாதியையும்
மனதில் மட்டும் வைத்தோம். ராஜுவின் அப்பா மாரடைப்பில் இறந்தபோது அவன் வீடு வீடுக்கு நியூஸ்பேப்பர் போட்டு, அவன் அம்மாவுக்கு சோறு போட்டு, அவன் அறிவுக்குத் தீனியும் (பள்ளி) போட்டான். பரீட்சை சமயங்களில் அவனுக்காக நான் பேப்பர் போடுவேன். நாங்கள் சாதி பார்க்கவில்லை.

பொறியியல் கல்லூரியில் எனக்கு இடம் கிடைத்தபோது, Rs1500 கட்ட முடியாமல் அப்பா கலங்கி நின்றபோது, கொடுத்து உதவிய சவுடப்ப கவுண்டரும், தண்டபாணிப்பிள்ளையும் சாதி பார்த்து உதவவில்லை.

எனக்கு சென்னையில் மிகக்குறைந்த சம்பளத்தில் வேலை கிடைத்தபோது, வீட்டுச்சாவியை கொடுத்து தங்கிக் கொள்ளச்சொன்ன நல்லமுத்து அண்ணன் சாதியை நான் பார்கவில்லை, என் சாதியை அவர் பார்கவில்லை.

சாதியின் கொடூர முகத்தை எங்கே கண்டேன். மதுரையில் கண்டேன், பொறியியல் படிக்கும்போது. MRTK மாநிலங்களில் கண்டேன். கல்லூரி மாணவர் தேர்தலில் சாதி ஆடிய ஆட்டத்தை பார்த்தேன். இரண்டு மாணவர்களின் உயிர்களை காவுகண்டபின்தான் அந்த வெறி அடங்கியதாக பின் அறிந்தேன்.

முருகனின் வேலைத் திருடினார்கள், பிறகு கடவுள் சிலைகளையும் திருடினார்கள். அவர்கள் எல்லாம் எந்த மதம், எந்த சாதி என்று யாரவது சொன்னால் நன்றாக இருக்கும்.

வள்ளுவன் வாக்குதான் நினைவுக்கு வருகிறது –
மழித்தலும் நீட்டலும் வேண்டா உலகம்
பழித்தது ஒழித்து விடின்


பேய் பிடிப்பது எப்படி?

பேய் பிடிப்பது எப்படி?

ஒரு வீடு நிறைய பேய் இருந்தால் எப்படி பிடிப்பது…

இது எங்க தாத்தா எங்களுக்கு சொல்லிக் கொடுத்தது.. யார்கிட்டேயும் சொல்லாதீங்க..
(Patent owned by muruganandan, Thindukkal – do not copy my method 😉

சுத்தி இருகிறவங்கள்ல நீளமான முடி இருக்கிறவங்ககிட்ட இருந்து, எத்தனை பேய் இருக்கோ அத்தனை முடி புடுங்கி, மந்திரிச்சு, ஒவ்வொரு பேய் கைலயும் கொடுத்து அத நேரா நிக்க வைக்க சொல்லுவேன்.

எல்லாப் பேயும் முடி நேரா நிக்க வைக்க விடிய விடிய முயற்சி செய்யும்.

உங்க எல்லோரையும் நைஸா வெளியே கூப்டுட்டு வந்துருவேன்..

பிறகு ஒரு சாக்குப் பை எடுத்துட்டு போயி, ஒவ்வொரு பேயா மெதுவா புடிச்சு உள்ள போட்டு, சாக்கு வாயை நல்லாக்கட்டி, ஏழு மலை, ஏழு கடல் தாண்டி போட்டுட்டு திரும்பி பாக்காம ஓடி வந்துருவேன்.

பின்குறிப்பு: ஒரு மரத்து பனங்கள்ளு குடிச்ச பிறகுதான் இதெல்லாம் செய்யனும் ..
சாக்குப் பையில் ஓட்டை இருக்கக் கூடாது…பேய்கள் தப்பித்து விட வாய்ப்பு கிடைத்துவிடும்…ஜாக்கிரதை

Happy Birthday Manu & Sibi

Dear Manu and Sibi,

Every birthday of you is special to me.

But the most interesting and exciting was your second birthday in India.

Because of the the Gulf War, we were all in India with no clue to the future.

Rajiv Gandhi was assassinated 21st May, 1991. Whole India was in turmoil, curfew, work stoppage, all modes of transports were disrupted.

I was in Dindigul with my father. You both were with mom and thatha, patti in Sankarankovil.

Bupendra and I left Dindigul on 21st by bus to Madurai. Then we hitched a ride with a marriage party to Thirunelveli. On our way we were pelted with stones, threatened with torches, shouted at and the driver of the van assaulted.

Thirunelveli bustand was deserted. I begged every taxi and auto to take us to Sankarankovil. Nobody wanted to take the risk of driving when government was asking us to stay home for our own safety.

I offered 500 rupees, 10 times the normal rate to a taxi driver who couldn’t refuse my offer.

A drive that normally takes 45 minutes took 3 hours. We were stopped several times by hooligans, petty criminals, drunkards trying to beat us or demand money from us. With car lights switched off, somehow we reached Sankarankovil around 7PM on 23rd May, tired, hungry and dirty.

Because I promised my sons I would bring them cake for their birthday.

I always want to see my sons and their mom happy.

That is all I wanted that day, that is all I want today and that is all I want for the rest of my life.

Wish you all the best Manu & Sibi and many more happy returns of the day.

You both have chosen your love of life and enjoy everything life offers.

Be happy, enjoy life with your love of life and bring home my grandchildren.

Appa

Balu mama – Mohana athai

Balu mama – Mohana aththai

50th Wedding Anniversary Wishes

பாலகுருராஜன் – மோகனவல்லி

எங்கள் உள்ளங்களில் இருந்து உங்களைப் பற்றி…

நீங்கள் ஒருவருக்கொருவர், பிறப்பால் சொந்தமில்லை
திருமணத்தால் சொந்தம்.

நானும் உங்களுக்குப் பிறப்பால் சொந்தமில்லை
உங்கள் வீட்டுப் பெண்ணை மணந்ததால் சொந்தமானேன்.

லதாவுக்கும் பாலு மாமா, மோகனா அத்தை
மனு சிபிக்கும் பாலு மாமா, மோகனா அத்தை

என்ன சொல்லி அழைப்பதென்று,
நானோ இன்றுவரை குழப்பத்தில்.

ஒரு மனைவி, ஒரு மகன், ஒரு மருமகள், ஒரு பெயர்த்தி
ஒன்று, ஒன்று உங்களுக்குப் பிடித்த எண்,
அல்லது ஒன்று உங்களைப் பிடித்த எண்.
ராசி ரிஷபமோ? மீனமோ?

அன்பகலாத மனைவி, அருமை மகன்
ஆராதிக்கும் மருமகள், பாசக்கார பேத்தி
வீட்டுக்குள்ளே சொர்க்கம்,
வேறென்ன வேண்டும்?

சாத்தூர் சகோதரிகளின் அன்புத்தம்பி
அவர்கள் மூவருக்கும் நீங்கள்
அன்றும், இன்றும், என்றும் தங்கக்கம்பி
எதையும் எதிர்கொள்வர் உங்களை நம்பி

உடையில் நேர்த்தி, உடல் பேணும் பாணி
உறவினர் பேசுவர் என்றும் உங்கள் கீர்த்தி

நீங்கள் ஒரு வாலி
எதிர்ப்பவர் பலத்தில்
உங்களுக்கு வந்துவிடும் பாதி
மீறி எதிர்த்தாலோ,,, அவர்கள் காலி

உங்கள் ஜாதகத்தை நான் பார்த்ததில்லை
நீங்கள் வாழும்முறை பார்த்து கட்டங்களை போட்டுவிடலாம்
சுக்கிரன் உச்சம், கெட்டவன் நீச்சம், ராஜயோகம், சத்ரு நாசம்
சந்திரன் மட்டும் ராகு பார்வையில், சேர்க்கையில், சாரத்தில்
கோளென்ன செய்யும் உங்கள் இருவரையும்
(பிரசன்ன) குமரன் கூட இருக்கையிலே ?

1330 குறள்களில் ஒன்று மட்டும் உங்கள் வேதம்
“யாதனின் யாதனின் நீங்கியான் நோதல்
அதனின் அதனின் இலன்”
எனவேதான் புகையில்லை, மதுவில்லை,
பிறமகளிர் தொடர்பில்லை, பெருந்தீனி தின்பதில்லை
போதையிலும் விழவில்லை, கூடாநட்பில்லை

அடிக்கடி சொல்வாள் அவள் அத்தைபற்றி – லதா
அடிக்கடி சொல்வாள் அத்தை போற்றி
மேலூர், திருமங்கலம் நிகழ்வுகள் பற்றி
தலைவாரி பூச்சூடி அழகுபார்க்கும் அத்தைபற்றி

சுவையான சாப்பாடு, அடிக்கடி நொறுக்கு
நாள் முழுக்க அரட்டை, போலீஸ் வேனில் சினிமா
எப்பவும் சொல்வாள் கலகலவென போகும் பொழுதுபற்றி
நான் கேமரா எடுத்தாலே  ஓடி ஒளியும்
மோகனா அத்தைதான் என் நினைவில்

சாப்பாட்டு ராமன் நான், புரிந்துகொண்டு
என்னைச் சாப்பிட வைத்து ரசிப்பவர்களில் நீங்கள் இருவரும் உண்டு.
சோம்பும், தேங்காயும் அரைத்து வைக்கும்
முட்டை கட்லெட் குழம்பின் மணமும் சுவையும் மறக்க முடியுமா?

என்னை “முருகு” என்று அழைக்கும்போது அன்பு வெளிப்படும்
“முருக்கு” என விளிக்கும்போதோ உரிமை புலப்படும்

வாழ்க்கை சதுரங்கத்தின் காய்களை நீங்கள்
விவேகத்துடன் நகர்த்துகிறீர்கள், வேகத்துடன் அல்ல
உங்கள் பரமபதத்தில் பாம்புகளே இல்லை
ஒன்றிரண்டு முறை கடித்தவையும் இறந்துவிட்டன.

என் அப்பா,
திண்டுக்கல் சின்னச்சாமிக்கோனார் அடிக்கடி சொல்வார்
ஆண் ஒரு ஆலமரம் போல வாழவேண்டும்,
அனைத்து உயிர்களுக்கும் நிழல் தரவேண்டும் என்று.
நீங்களும் ஒரு ஆலமரம், அந்த நிழலில்
இங்கு இருக்கும் பலருடன்
நானும் லதாவும் மனுவும் சிபியும்
இளைப்பாறிய நினைவுகள் என்றும் எங்கள் நெஞ்சில்.

பாலகுருராஜனும், மோகனவல்லியும்
ஈருடல் ஓருயிராக மனமொத்து வாழ்கின்றீர்
ஒன்றா, இரண்டா, பத்தா, இருபதா
அரை நூறாண்டுகாலம்

அனைவரும் போற்றும் வண்ணம்
அன்புநிறை வாழும்முறை

எங்களுக்கும் காட்டி நிற்கும்
உங்கள் இருவருக்கும்

பீமனோடு ஐவராகி,
மனு மணந்த மங்கையொடு அறுவராகி
செம்புலப் பெயல் நீர்போல
சிபியுடன் சேர்ந்த ஷேரனோடு எழுவரான

எங்கள் எழுவரின் அன்பும் வணக்கமும்
நெஞ்சம் நிறைந்து சொல்கின்றோம்.

தெளிவுறக் கற்பவர் அறிவாளி
அதன்வழி நடப்பவர் அனுபவசாலி
கற்றதை மற்றவருடன் பகிர்பவர் ஞானி

அடுத்த கால் நூற்றாண்டுக்கு நாங்கள்
உங்களிடம் இருந்து வேண்டுவது
அந்த அறிவும் ஆசியும்தான்.

அன்புடன் முருகானந்தன்

பருவம் வந்துட்டாப் பாசமேது

‘பருவம் வந்துட்டாப் பாசமேது?”
 
பெருமாள் முருகனின் “பூனாட்சி” இன்னும் என் நெஞ்சுக்குள் கதை சொல்கிறாள், என் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறாள். அவள் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு என்னிடம்தான் பதில் இல்லை.
 
ஒரு மந்தையில் இருக்கும் கிடா (கடுவாயன்), அடுத்த மந்தையின் மூடுடன் (பெண் ஆடு) சேர முயற்சித்து அரசியலில் கட்சி மாறுவதைப் போல, அந்தப் பக்கம் போனதைப்பற்றி விவரிக்கிறார் பக்கம் அறுபத்திரெண்டில்…
 
‘பருவம் வந்துட்டாப் பாசமேது?”
 
கயிற்றை அவிழ்த்து விட்டதும் அந்தக் கூட்டத்திற்குள் போய் மூட்டின் உடலோடு உரசி நின்றான் கடுவாயன். இந்தப் பக்கம் திரும்பவேயில்லை . கள்ளியாடு ஒரு சத்தம் கொடுத்துப் பார்த்தது. அவன் திரும்பவில்லை. பீத்தன் ஒரு சத்தம் கொடுத்தான். அவன் திரும்பவில்லை. பொருமி ஒரு சத்தம் கொடுத்தாள். அவன் திரும்பவில்லை. தங்களுடன் இருந்தவன் போகிறானே என்று பூனாச்சியும் மென்மையாக ஒரு சத்தம் கொடுத்தாள். அவன் திரும்பவேயில்லை. மூட்டின் அழைப்புக்கு முன்னால் யார் அழைப்பும் எடுபடவில்லை . ‘பருவம் வந்துட்டாப் பாசமேது?” என்றான் கிழவன் பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டே
கடுவாயனை வேறு கூட்டத்தோடு விட்டு வந்ததற்காகக் கிழவி கோபித்துக்கொண்டாள். ‘ஏன் அந்த மூட்ட இங்க ஓட்டிக்கிட்டு வர வேண்டியதுதான. எதுக்கு நம்ம கெடா அங்க போயி இருக்கோணும்? இது நல்ல வழமொறதான் போ’ என்றாள்.
‘அட இன்னைக்கு ஒருநாளுத்தான. அந்த மூடு இங்க வந்தாப் புது எடமுன்னு பயந்து போயிராதா? கடுவாயனுக்கு மூட்டத் தவிர எடம்கிடம் ஒன்னும் தெரீல. அதான் அங்க இருந்தா சந்தோசமா இருப்பாங்கன்னு உட்டன்’ எனக் கிழவன் சமாதானம் சொன்னான்.
‘பொறத்தாண்டயே போற அளவுக்கு அவ என்ன பெரிய மினுக்கியா?’ என்றாள் கிழவி.
‘மினுக்கியோ இல்லியோ. அழகுமூக்கி அவ. அவனுக்குப் புடிச்சுப்போச்சு. அப்பறம் அவன் பாத்த மொத ஆளு அவ. அவனே நெனச்சாலும் ஒடம்பு உடுமா?’ என்று சிரித்தான் கிழவன்.
‘ம்க்கும். இன்னமே அதுக்கு நம்மூடு நெனப்புலயா இருக்கப் போவுது? நாளைக்குக் காத்தால மொத வேலயா ஆளக் கூப்பிட்டு ஒடையடிச்சுடு. அப்பத்தான் காலு ஒரெடத்துல நிக்கும்?’ என்றாள் கிழவி.
 
( பெருமாள்முருகன் – பூனாட்சி அல்லது ஒரு வெள்ளாட்டின் கதை )
 
உங்களுக்கு, முக்கியமாக ஆண்களைப் பெற்றவர்களுக்கு, ஆண்களுக்கு ஒரு கேள்வி –
 
ஆடுகள் மட்டுமா, ஆண்களும் இதே தப்பைத்தானே செய்கிறோம் அறிந்தோ, அறியாமலோ?
 
காதலில், மோகத்தில், திருமணத்தில், காமத்தில் விழுந்தவர்களுக்கு, தங்களை இழந்தவர்களுக்கு, தாய், தந்தை, உடன்பிறந்தோர், நட்பு – யார் குரலும் கேட்பதில்லையே.
 
சிலர் மீண்டுவர ஆறுமாதங்கள், ஆறு ஆண்டுகள்…
சிலர் ஆயுளுக்கும் மீள்வதில்லை.
 
 

full length of a goat

Photo by Pixabay on Pexels.com

Poonatchi allathu oru vellattin kathai

பூனாட்சி அல்லது ஒரு வெள்ளாட்டின் கதை

ஆட்டை திங்க மட்டுமே தெரிந்த எனக்கு, அவைகளின் பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை தத்ரூபமாக படம் பிடித்துக் காட்டும் இந்தக் கதை பெரும் வியப்பைத் தந்தது.

கிழவன், கிழவி, நோஞ்சான் வெள்ளாடு – இவர்களைப் பற்றி, சுற்றி நகரும் கதை.

ஆடுகளில் இரண்டு வகை – வெள்ளாடு, செம்மறியாடு..என்று படித்தவுடன் – ஆஹா இதுதான் எனக்குத் தெரியுமே என்று நினைத்தேன். இதைச் சொல்ல ஒரு தமிழ்ப் பேராசிரியர் தேவையா என்று கேட்டுவிட்டு, புத்தகத்தை மூடிவிடலாமா என்றும் நினைத்தேன்.

அடுத்தடுத்த பக்கங்களில் கதை நடக்கும் களத்தின் வறுமை, கிழவன், கிழவி அந்த நோஞ்சான் ஆட்டை காப்பாற்றி வளர்க்க படும் பாடு, ஆடுகளின் உணவு, அன்பு, பாசம், கை கூடா காதல், காமம், கிடாய்க்கு ஒடையடிப்பவனின் குற்ற உணர்ச்சி ஓங்கும் புலம்பல், காது குத்தி ஆடுகளை கணக்கு எடுத்த அந்தக் கால சென்சஸ் – ஒவ்வொரு காட்சியும் நெஞ்சில் வரையும் கோடுகள் வார்த்தைகளில் சொல்ல முடியவில்லை.

ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் ஆசிரியரின் ஆழமான பார்வை சொற்கள் வழி நம் நெஞ்சில் இறங்குகிறது.

புத்தகத்தை ஒரே நாளில் படித்து முடித்தேன். கீழே வைக்கமுடியவில்லை.

Well done, Perumal Murugan.

 

 

Poonachi: Or the Story of a Black Goat by Perumal Murugan

The journey so far…

ஒரு ஊர் சுற்றி, உலகம் சுற்றி ஆன கதை.
எனக்குப் பொருத்தமான பெயர், தலைப்பு.
1979ல் பொறியியலில் பட்டப்படிப்பு (ஒருவழியா) முடித்த நேரம். தொலைவில் தான் வேலை என்று சொன்ன கவுண்டரய்யாவிடம் (அம்மாவின் ஆஸ்தான ஜோசியர், காசு கேட்க மாட்டார், வெற்றிலை பாக்கு மட்டும் வாங்கிக்கொள்வார், அம்மா கள்ளிச்சொட்டாட்டம் இருக்கும் பாலில் சுவையான காப்பி போட்டுக் கொடுப்பார்கள்) மதுரைய சுத்துன கழுத எங்கயும் போகாது சாமின்னு சூளுரைத்துவிட்டு, திண்டுக்கல்லில் இருந்து மறுபடியும் ஊர்சுற்ற மதுரைக்கு நல்லமணியில் பஸ் ஏறினேன்.
இரத்ததானம் செய்யச்சொல்லி (O+) சென்னைக்கு அனுப்பினார் தியாகராசர் கல்லூரி பேராசிரியர் ஸ்ரீகிருஷ்ணா, வழிச்செலவுக்கு காசும் கொடுத்து.

அந்தக் கிருஷ்ணன் சொன்னது போலவே, பலன் எதிர்பார்க்காமல் கடமையைச் செய்ய போன இடத்தில, என்னைப் போலவே குருதி கொடுக்கவந்த ஒருவர்  சொல்லி, பணி கிடைத்தது. அம்மாவின் அழுகைக்கு நடுவில் வண்டி ஏறினேன் மெட்ராசுக்கு.

அன்று ஆரம்பித்த பயணம் இன்றுவரை நிற்கவில்லை, பல ஊர்கள், நாடுகள். பலதரப்பட்ட மக்கள், பல மொழிகள், பல உணவுகள், பல அனுபவங்கள். கவுண்டரய்யா சொன்ன ஏழரைச்சனி முடிந்தும், பயணம் தொடருகிறது.

பயணம் பலவகை. பெண் பிறந்தவீடு பயணம், பண்டிகை பயணம், பள்ளி, கல்லூரி பயணம், பக்தி பயணம், மனம் போன போக்கில் ஊர் சுற்றும் பயணம் – இன்னும் பல, நடந்து, மிதிவண்டியில், மகிழ்வுந்தில், பேருந்தில், புகைவண்டியில், கப்பலில், விமானத்தில் என்று..

இன்று சொல்லப்போவது, பணிக்கான பயணம் பற்றி (commuting), வாராவாரம் விமானப் பயணம் மேற்கொள்ளும் ஆயிரக்கணக்கான பயணிகளில் நானும் ஒருவன். முதல் ஆயிரம் விமானப் பயணங்கள் வரை ஆர்வத்துடனும், ஆசையுடனும் எண்ணிக்கொண்டிருந்தேன். மூன்று ஆண்டுகளாகத்தான் வீட்டில்..ஒரு சின்ன நாய்க்குட்டி என்னைக்கட்டிப்போட்டு விட்டது.

இதோ வாராவாரம் செய்த வான்வழிப் பயணம் பற்றி >>>

அதிகாலை விமானப் பயணம்
கிழக்கில் கோடாகச் சிவக்கும் வானம்
மெதுவே இருளைத் துரத்தும் மாயம்
கீழே பஞ்சுப் பொதிகளாய் மேகம்

மேகம் மெல்ல மெல்லக் கரையும்
தரை, ஆறு, மலை, குளம்
பள்ளம், மேடு, காடு, நிலம்
விரியும் நகரம் கீழே தூரம் தெரியும்

தெரியும் காட்சி விரைவாய் நகரும்
பறக்கும் விமானம் உயரம் குறைக்கும்
வேகம் குறையும் மெதுவே இறங்கும்
ஓடு பாதையில் ஓடி நிற்கும்

நிற்கும் விமான வாசல் திறக்கும்
தோளும் கையும் பைகளை சுமக்கும்
வாடகை வாகனப் பயணம் தொடரும்
கணினி வேலையில் காலம் ஓடும்
விசைப்பலகை விசைகளிலே விரல்களின் நடனம்

நடனமாடி விரலும் கண்ணும் ஓய்வு கேட்டு கெஞ்சும்
திங்கள் முதல் வெள்ளி வரை தங்கும் விடுதி வாசம்
சாயங் காலம் சிலநேரம் சோமரசம் தேடும்
கோப்பை இதழை தொடுமுன்பே அலைபேசி ஒலி அழைக்கும்
பொண்டாட்டியின் தொலைபேசி மணி ஒலிக்கும்

ஒலியும் ஒளியும் பார்த்து பின்பு தனிமையில்தான் சயனம்
காலையிலே கண் விழித்து கணினி வேலை தொடரும்
வியாழன் இல்லை வெள்ளி அன்று ஊரை நோக்கி பயணம்
அடுத்த வாரம் இதே கதைதான் மறுபடியும் நடக்கும்

 

IMG_2043IMG_2046

My School NMMHSS

எது வரம்?

நல்ல பெற்றோர்கள், நல்ல மனைவி அல்லது கணவன், நல்ல குழந்தைகள் கிடைப்பது வரம் – நம் அனைவருக்கும் தெரிந்த விடயம்.

நல்ல ஆசிரியர்கள் கிடைப்பது மிகப் பெரிய வரம்.
அந்த வகையில் நான் கொடுத்து வைத்தவன். (ஒருவரைத் தவிர – கண்டுபிடிப்பவர்களுக்கு என் கையால் சமைத்த உணவு))

1 வது – மதலைமேரி
2 வது – அலமேலு
3 வது – மரகதமணி
4 வது – கோமதி
5 வது – புச்செட்டா
6 வது – அன்னம்மாள் சிங்கராயர் (அமைதியின் உருவம்)
7 வது – அந்தோணியம்மா (ஒழுக்கத்தின் அடையாளம்)
8 வது – எலிசபெத் – (உணமையிலேயே மகாராணி)
9 வது – சூசை
10 வது – எஸ்.பெரியசாமி
11 வது – சுந்தரமகாலிங்கம்

நான் வேண்டுமானால் சரியாகப் படிக்காமல் இருந்திருக்கலாம். அவர்கள் அனைவரும் உயிரைக் கொடுத்து சொல்லிக்கொடுத்தார்கள் அனைவருக்கும்.

உலகப் புகழ் பெற்ற (அல்லது பெறப்போகும்) திண்டுக்கல் நேருஜி நினைவு நகராட்சி உயர்நிலைப்பள்ளிதான் என் வாழ்க்கைக்கு அடித்தளம் அமைத்தது.

இப்ப மாதிரி லட்சக்கணக்கில் பணம் கொடுத்து என்னைப் படிக்கவைக்கவில்லை. 11 வது வரை இலவசப் படிப்பு.

இராணுவத்தில் இருந்து விடுமுறையில் வந்த என் தாய்மாமா ரமணிகரன் (சோளியப்பன்) என்னையும் தத்துப்பிள்ளை தம்பியையும் திண்டுக்கல்லின் பிரதான பள்ளியான புனிதமேரி பள்ளியில்தான் சேர்க்க வேண்டும் என்று கூறி அழைத்துச் சென்று டெஸ்ட் எழுத வைத்தார். எனக்கு இடம் கிடைத்தது, உதயனுக்கு கிடைக்கவில்லை.

இரவு வேலை முடிந்து வந்த அப்பாவுக்கு செய்தி சொல்லப்பட்டது. ஒரு கணம் கண்ணை மூடி யோசித்தவர் “நாளை இந்த உலகம், எடுத்து வளர்த்த பிள்ளையை நகராட்சி பள்ளியிலும், சொந்தப் பிள்ளையை செயின்ட் மேரிஸ் பள்ளியிலும் சேர்த்தான் சின்னச்சாமி என்ற சொல்லுக்கு இரையாக நான் விரும்பவில்லை. அறிவும் திறமையும் உழைப்பும் இருந்தால் எங்கு படித்தாலும் வாழ்க்கையில் முன்னேறலாம், எனவே இருவரும் இலவசப் படிப்பு படிக்கட்டும்.” என்று தீர்ப்பு சொல்லிவிட்டு தூங்கப் போய்விட்டார்.
அம்மா அழுதார்கள். மாமா மனமொடிந்தார். மாமாவுக்கு என்னை மிலிடரி ஆபிசர் ஆக்க ஆசை.

நான் என்ன நினைத்தேன்? எங்க அப்பா சொன்னால் சரியாத்தான் இருக்கும் என்று நினைத்தேன்.

அப்பா சொன்ன இன்னொன்றும் சரியாக நடந்தது. “நம் கை கொடுக்கிற கையாக இருக்கவேண்டும், வாங்குற கையாக இருக்கக்கூடாது”

நகராட்சிப் பள்ளியில் தமிழில் படித்த நான், 1999-2000 இல் மூன்று முறை இங்கிலாந்து சென்றேன் – ஆங்கிலத்தில் அந்த ஊர்க்காரர்களுக்கு பயிற்சி அளிக்க.

அடித்தளம் இட்டது – என் ஆசிரியர்கள்
எத்தனை பிறவி எடுத்தாலும் என்றென்றும் அவர்களுக்கு கடமைப்பட்டவன் நான்.

அப்பாவும் ஆசிரியர்களும் எனக்குச் சொல்லாமல் சொன்னது >>>>

தெய்வத்தால் ஆகா தெனினும் முயற்சிதன்
மெய்வருத்தக் கூலி தரும்

 

Image may contain: 1 person, outdoor

Mythili

#ElementarySchool, #மைதிலி, #திண்டுக்கல் 
நான் ஒன்றும் பெரிய அறிவாளி இல்லை. (முகநூலில் இவ்வளவு நேரம் இருப்பதில் இருந்தே தெரியுது… என்று நீங்கள் முணுமுணுப்பது கேட்காமல் இல்லை)
1 முதல் 3 வரை அத்திமரத்துப் பள்ளிக்கூடம் (படம் 1)
4, 5, கணபதி அக்ரஹாரம் பள்ளிக்கூடம்
ஓடினால் ஐந்து நிமிடத்தில் பள்ளியில் இருப்பேன்.
அலமேலு டீச்சர், பிரேமா டீச்சர், மதலைமேரி டீச்சர், விளையாட்டு வாத்தியார் (பேர் மறந்துவிட்டேன், SSR மாதிரியே இருப்பார்)
மைதிலி –
நான் பத்து வரை சொல்வேன்.
அவள் இருபது வரை சொல்வாள்.
வாய்ப்பாடு மனனத்தில் வல்லவள்.
ஒட்ட வெட்டிய கிராப் எனக்கு.
இரட்டைச்சடையில் அவள்.
தொளதொள சட்டை, முழங்கால் வரை தொங்கும் டிரவ்சரில் நான்.
எந்த உடையிலும் பளிச் என்று அவள்.
இருவருக்கும் படிப்பில் போட்டி.
எனவே எனக்கு அவள் எதிரி நம்பர் 1.
இடைவேளைகளில் வகுப்பறைகளை சுற்றி சுற்றி ஓடி வருவோம்.
ஒருநாள் என்னை நிறுத்தி, “அபிராமி அம்மன் கோவிலில் பார்க்காமல் பாட்டு பாடினால் ஸ்லோகம் புத்தகம் பரிசு தருவார்கள், வாரியா” என்று சொல்லிவிட்டு ஓடிவிட்டாள்.
சாப்பாடு, படிப்பு மட்டும்தான் தெரிந்த எனக்கு “பாட்டு, ஸ்லோகம்” என்ற சொற்கள் குழப்பத்தைக் கொடுத்தன. வீட்டுக்கு வந்ததும் அம்மாவிடம் சொன்னேன். எங்கம்மாவும் எனக்கு நாலு பாட்டு சொல்லிக் கொடுத்தாங்க.
“சுக்லாம் ப்ரதரம்”, “மூஷிக வாகனா”, “குள்ள குள்ளனே”, “ஷண்முக கடவுள் போற்றி”
அடுத்த வெள்ளி நானும் கோவிலுக்குப் போனேன்.
அவள் கண்ணை மூடி ராகத்துடன் “மார்கழித் திங்கள்” பாடினாள்.
She swayed back and forth while singing.
நான் எங்கம்மா சொல்லித் தந்ததை ஏதோ சொன்னேன்.
கோவில் அய்யர் அவளுக்கும் இன்னும் சிலருக்கும் புத்தகம் பரிசு கொடுத்தார்.
எனக்கு நெற்றியில் திருநீறு பூசிவிட்டார். பரிசு கிடைக்காததால் அழுதுகொண்டே வீடு வந்து சேர்ந்தேன்.
அம்மா அன்று இரவு நீ பாடு, நான் கேட்கிறேன் என்றார்கள்.
நான் பாடி ரசித்த ஒரே ஜீவன் என் அம்மா மட்டும்தான்.
மைதிலி ஆறு படிக்க கான்வென்ட் போனாள்.
நான் உலகப் புகழ் பெற்ற (அல்லது பெறப்போகும்) நேருஜி நினைவு நகராட்சி உயர்நிலைப்பள்ளிக்கு சென்றேன்….
ஒரு வருடம் ஓடியது. ஏழு போனேன். பஞ்சகட்சம், தலையில் உருமா, நெற்றியில் நாமம் – சித்திரம் சொல்லித்தர வந்த ஆசிரியர் – மைதிலியின் அப்பா.
ஒருநாள் பூசனிக்காய் வரையச்சொன்னார். கோடே போடத் தெரியாது எனக்கு,,, பூசணி எப்படிப் போடுவேன்?
போட்டுவிட்டேன் என்று போய் வேறு சொன்னேன். அகப்பட்டேன். அவரிடமும் அடிபட்டேன், வகுப்பாசிரியர் அந்தோணியம்மா அவர்களிடம் “உதை” பட்டேன்.
மறுபடியும் அழுதுகொண்டே வீடு வந்து சேர்ந்தேன்.
இன்று வரை “பாட்டு சொல்ல வாரியா” என்று கேட்ட மைதிலியின் முகம் மட்டும் மறக்கவே இல்லை.

Eating together

#EatingTogether, #கூட்டாஞ்சோறு
 
கஜினி முஹம்மது என்ன சொன்னார்?
 
What did Mahmud of Ghazni say?
இது ஒரு செவி வழிக்கதை, உண்மையாகவும் இருக்கலாம், பொய்யாகவும் இருக்கலாம்.
முப்பதுக்கு முப்பது வீட்டில் மூன்று குடும்பங்கள். அதில் ஒரு தொழுவமும், முற்றமும் அடக்கம். உழைப்பை மட்டுமே நம்பி வாழ்ந்தார்கள் அப்பா, பெரியப்பா, சித்தப்பா.
நான்கு சகோதரிகள். நான்காவதாக நான்.
ஒரே ஆண்பிள்ளை, எனவே வீட்டின் செல்லப்பிள்ளை.
ஆறு மாதங்களுக்குப்பிறகு சித்தி, சித்தப்பாவுக்கும் ஒரு ஆண் வாரிசு.
சித்தப்பா திமுக அனுதாபி, மகனுக்கு “உதயக்குமார்” என்று பெயரிட்டார்.
அலையும் தண்ணீரில் தெரியும் உருவம் போல சித்தியின் முகம் கொஞ்சமாக நினைவில் இருக்கிறது – தேவதை போன்ற அழகு என்று எல்லோரும் சொல்வார்கள் – முகத்திலும் மனத்திலும். எந்த அளவுக்கு என்றால் இரண்டு பிள்ளைகளில் எந்த பிள்ளை அழுதாலும் தூக்கி பாலூட்டுவார்கள் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கேன். அக்காவிடம் அன்பும், அத்தானிடம் மரியாதையும் உடையவர். பெரியப்பாவுக்கும் இரு பெண்கள். எனக்கும் தம்பிக்கும் கிடைத்த தனி கவனிப்பில் வியப்பில்லை.
பள்ளி விட்டு வந்ததும் அம்மா அஞ்சு பைசா தருவார்கள். ஓடிச்சென்று நீலகண்டன் கடையில் கருவேப்பில போட்டு வறுத்த பகோடா வாங்கிவந்து, பட்டாசாலையில் வைத்து பிரித்து ஆசை ஆசையா திம்பேன். அக்கா யாராவது வந்து “டே, ஒரு துண்டு கொடுடா” என்று கெஞ்சுவார்கள். அம்மா என்று கத்துவேன். எங்கம்மா உடனே “ஒத்த புள்ளைய பெத்து வச்சிருக்கேன், ஏண்டி அவன்கிட்டே வம்பு பண்றீங்க” என்று சத்தம் போட்டு அவர்களை விரட்டி விடுவார்கள். அக்கா, தங்கச்சி என்னை “தாந்தின்னி” என்று கிண்டல் செய்வார்கள்.
இப்படியாக வளர்ந்த நான் இரும்புப் பெட்டி, மஞ்சப்பை, பேட்டா ரப்பர் செருப்பு மூணு செட் உடுப்புகளுடன் மதுரைக்கு மேப்படிப்பு (BE) படிக்க வந்து சேர்ந்தேன். சூழ்நிலை என்னை மாற்றியது. உயிர் வாழ சாப்பிடுபவர்கள் நடுவில் சாப்பிடுவதற்கென்றே உயிர் வாழ்ந்தேன். அப்பா ரத்தத்தை வியர்வையாக மாற்றி சம்பாதிப்பதை மறந்தேன், அடிக்கடி வீட்டில் காசு வாங்கி மதுரையில் ஒரு ஓட்டல் விடாமல் சாப்பிட்டேன். காரணம், தியாகராஜர் பொறியியல் கல்லூரியில் அன்றும், இன்றும், என்றும் சைவ உணவுதான்.
இப்பத்தான் மெயின் ஸ்டோரிக்கு வருகிறேன்.
நானும் மஸ்தான் பாயும் ஒருமுறை விருதுநகர் ஈவினிங் மட்டன் ஸ்டாலில் சாப்பிட போனோம். தலைக்கறி கேட்டேன். சர்வர் ஒண்ணுதான் சார் இருக்கு என்றான். எனக்கு வை என்று சொல்லி சாப்பிட ஆரம்பித்தேன். மஸ்தான் டிரேட் மார்க் புன்னகையுடன் ஒன்றும் சாப்பிடாமல் உட்கார்ந்து இருந்தார்.
என்னா பாய், சாப்பிடலியா என்றேன். அவர் ஒரு தலைக்கறியை ஏன் பகிர்ந்து இருவரும் சாப்பிட்டிருக்கலாமே என்றார். நான் அவரை நிமிர்ந்து முறைத்துப் பார்த்துவிட்டு “தலைக்கறி எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். நீங்க வேறே எதாவது சாப்பிடலாமே” என்றேன், கொஞ்சம் கோபத்துடன்.
அவர் அமைதியாக “ஒரு கதை சொல்லட்டுமா” என்றார். சொல்லுங்க என்றேன்.
” இது ஒரு செவி வழிக்கதை, உண்மையாகவும் இருக்கலாம், பொய்யாகவும் இருக்கலாம். “
கஜினி இந்தியாமீது முதல்முறை படை எடுத்து வந்தார். நாள் தேய்ந்து இரவு சூழ்ந்தது. இந்தியர்கள் இருந்த பக்கம் தனித்தனியாக அடுப்புகள், விளக்குகள் எரிந்தனவாம். கஜினி தளபதியைக் கூப்பிட்டு அங்கே என்ன நடக்கிறது என்று வினவினாராம். தளபதி “இந்திய படைவீரர்கள் சமைத்து, உணவருந்திக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்” என்று சொன்னாராம். கஜினி கொஞ்ச நேரம் சிந்தித்துவிட்டு “ஒன்றாகச் சமைத்து ஒன்றாக அமர்ந்து சாப்பிட முடியாதவர்களை வெல்வது எளிது. இந்தியா நாளை நம் கையில்” என்று பெருங்குரல் எடுத்து முழங்கினாராம்.
– The rest is history –
மஸ்தான் கதையை சொல்லிவிட்டு இனிமேல் சேர்ந்து சாப்பிடுங்க , காத்திருந்து சாப்பிடுங்க, பகிர்ந்து சாப்பிடுங்க என்றார். இன்று வரை முடிந்த மட்டும் பகிர்ந்து சாப்பிடுகிறேன்.
அவருக்கு குரான் எந்த அளவுக்குத் தெரியுமோ அதைவிட அதிகமாகவே பாரதம், ராமாயணம், திருக்குறள் தெரியும். அந்த நிகழ்ச்சிக்குப் பிறகு நிறைய கதைகள் பற்றி பேச ஆரம்பித்தோம். அவர் தொழுகச் சென்றால் நான் வெளியே காத்திருப்பேன். நான் நவக்கிரகம் சுற்றினால் அவர் எனக்காக காத்திருப்பார்.
அவருடன் மதுரையில் சுற்றாத இடமில்லை. தற்சமயம் தள்ளாத வயதில் மகனுடன் தூத்துக்குடியில் இருக்கிறார். போனவாரம் பேசினேன். முருகானந்தன் நல்லா இருக்கீங்களான்னு ஆரம்பிப்பார். “குதா ஹாபிஸ்” என்று முடிப்பார்.
நீங்களும் எங்க மதுரை பற்றி கொஞ்சம் தெரிஞ்சுக்கோங்க >>>
Mastan Ali 1