Category Archives: Autobiography

Dindigul – Shallots Connection

திண்டுகல்லும் வெங்காயமும் – பின்னணி

தொலைபேசி எண்கள் ஒற்றை இலக்கங்களாக இருந்த காலம். PNG தரகு மண்டியின் எண் – 7. போனில் சுழற்றும் டயல் இருக்காது. போனை எடுத்தால், Exchange-உடன் connect ஆகும்.
தாடிகொம்பு ரோடு, பழனி ரோடு, பென்சனர் தெரு, சொசைட்டி தெரு மற்றும் சுற்றியுள்ள தெருக்களில் தரகுமண்டிகள் ஏராளம்.
பாதுகாப்பிற்காக கட்டப்பட்ட பேட்டைகளும் உண்டு – நாயக்கர் பேட்டை, நாடார் பேட்டை, புதுப்பேட்டை.
மிக அதிகமாக வாங்கி, விற்க பட்ட பொருள் – சின்ன வெங்காயம். தமிழ்நாட்டிலேயே, ஏன், தென்னிந்தியாவிலேயே மிகபெரிய (சின்ன)வெங்காய சந்தை திண்டுக்கல்தான்.
வெளிமாநிலங்களுக்கும், வெளிநாடுகளுக்கும் ஏற்றுமதியும் நடக்கும். ஆந்திராவில் இருந்து வெங்காயம் வாங்க வரும் முதலாளிகளின் ஆகிருதி கண்டு மலைப்பதுண்டு.
சுற்று வட்டார கிராமங்களில் இருந்து வண்டி வண்டியாக சாக்குகளில் வெங்காயம் வந்து இறங்கும். மூட்டை சுமப்பவர்கள் இடுப்பில் கொக்கி சொருகி வைத்திருப்பார்கள்.
ஒரு கொத்து கொத்தி, லாகவத்துடன் மூட்டைகளை முதுகில் சுமந்து, இறக்கி, அம்பாரம், அம்பாரமாக குவிப்பார்கள்.
ஜிம்முக்கு போகாமலேயே பலருக்கு சிக்ஸ் பேக் வயிறு இருக்கும்.
கூலிப்பெண்கள் குப்பை அகற்றி, அழுகிய வெங்காயம் ஒதுக்கி, சுத்தம் செய்யும் வேலையில் ஈடுபடுவார்கள்.
சிலேடைப் பேச்சுக்கு குறைவிருக்காது. அன்று புரியவில்லை. வளர வளர புரிந்தது.
நிறையப்பேர் வெற்றிலை, புகையிலை போடுவார்கள். (அங்குவிலாஸ் புகையிலை திண்டுக்கல்லின் மற்றொரு பெரிய தொழில் நிறுவனம்).
அப்பா ஆறுமணிக்கு வாணிவிலாசில் முதல் காப்பி குடித்துவிட்டு, முதல் சுற்றில் வெங்காய வரத்து, ரகம், தரம் பார்த்து விடுவார்.
எட்டு மணியில் இருந்தே வியாபாரம் சூடு பிடிக்க ஆரம்பித்து விடும். வாங்குபவர்கள் துண்டுக்குள் கை நுழைத்து, விற்பவர்களின் விரல்களைத் தொட்டு, தடவி விலை பேசுவார்கள். (Silent Auction)
திறமையுடன் அதிர்ஷ்டமும் வேண்டும். கால் ரூபாய், அரை ரூபாய் விலை வித்தியாசத்தில் கூட ஆயிரம், இரண்டா யிரம் மூட்டைகள் கிடைக்கும், கிடைக்காமலும் போகும்.
அந்த விரல் பாஷையை அப்பா சொல்லிக்கொடுக்கவேயில்லை. படித்து நல்ல வேலைக்குப்போ என்பார்.
தொழிலாளர்களை சுரண்டுவது உலகம் முழுவதும், எல்லாக் காலத்திலும் நடப்பதுதானே. திண்டுக்கல்லும் விதிவிலக்கு அல்ல.
தரகுமண்டி குமாஸ்தாக்கள் சங்கம், மூட்டை தூக்குவோர் சங்கம், வண்டிக்காரர்கள் சங்கம் தொடங்கி வளர ஆரம்பித்தன.
உரிமைகளை கேட்டு, கொடுப்பதை வாங்கிக் கொள்ளவேண்டும். பணத்தை எதிர்த்து போராடி வெற்றி கொள்ள முடியாத நேரம்.
சில நல்ல முதலாளிகளும் இருந்தார்கள். எனக்கு பொறியியல் கல்லூரியில் இடம் கிடைத்து, 1500 ரூபாய் இல்லாமல் நின்றபோது
KTN தண்டபாணிப்பிள்ளையும், சௌடப்பக்கவுண்டரும் உதவினார்கள்.
அவர்களுக்கு எப்பிறப்பிலும் நன்றிக்கடன் பட்டவனானேன்.
தொழிலில் போட்டி இருக்கும். வஞ்சகம் இருந்ததாக நினைவில்லை. ஜாதி, மதப் பிரச்சினை இல்லை.

எனவே, சின்ன வெங்காயம் எங்கள் வாழ்வில் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும். பழைய சோறும் சின்ன வெங்காயமும் பலருக்குக் காலை உணவு.
தயிர் சாதமும், உப்பு போட்டு பொடுசா நறுக்கி வதக்கிய சின்ன வெங்காயமும் பச்சைமிளகாய் வெஞ்சனம் தான் பலருக்கு மதிய உணவு.
பக்கோடாவில் சின்ன வெங்காயம், தூள் பஜ்ஜியில் சின்ன வெங்காயம், வடையில் சின்ன வெங்காயம், வடகத்திலும் சின்ன வெங்காயம்
பங்காருசாமி நாயுடு “பச்சைக் குருமா” வில் சின்ன வெங்காயம், எங்க ஊரில் எங்கும் எதிலும் சின்ன வெங்காயம்…

அம்மா அடிக்கடி செய்யும் “வெங்காயக் கறி” நட்பு, உறவு வட்டத்தில் மிகப் பிரபல்யம். அந்த கைவண்ணம் அம்மாவிடம் இருந்து இரண்டு அக்காக்களுக்கு போய், இப்ப என்னிடம் வந்திருக்கிறது.

img_20170116_132531

திண்டுக்கல் வெங்காயக் கறி
#அசைவம் #Non-Veg #Lamb

செய்முறை உபயம் – அக்கா ஜமுனா ரமனிகரன் (திண்டுக்கல்)

தேவையான பொருட்கள் :
இளம் ஆட்டுக்கறி – 1 கிலோ
சின்ன வெங்காயம் 1 கிலோ
மிளகு – 3 தேக்கரண்டி
சீரகம் – 1 தேக்கரண்டி
இஞ்சி – 25 கிராம்
பூண்டு – 50 கிராம்
மஞ்சள்தூள் – 1 தேக்கரண்டி
மிளகாய்ப்பொடி – 1/2 தேக்கரண்டி
கருவேப்பிலை – ஒரு கொத்து
நல்லெண்ணெய் – தேவைக்கேற்ப
உப்பு – தேவைக்கேற்ப

செய்முறை :
அடுப்பில் சட்டி, அதற்குள் எண்ணெய்,
காய்ந்தவுடன் கருவேப்பிலை, பொடியாக வெட்டிய சின்ன வெங்காயம் பாதி வெந்தவுடன், உப்பு, அரைத்த இஞ்சி பூண்டு சீரகம், வாசம் போகும் வரை வதக்கி, சின்ன சின்ன துண்டுகளாக வெட்டிய கறி போட்டு,
மஞ்சள், மிளகு, சீரகம் அரைத்து உள்ளே போட்டு, கொஞ்சமாய் தண்ணி ஊத்தி,
அது கொதிக்கும் இசையிலும், மிதந்து வரும் மணத்திலும், மனதைப் பறி கொடுத்து,
கறி சுருள, சுருள சுண்டும் வரை வதக்கி, துணைக்குத் தயிர் பச்சடியுடன்
மூவர் பகிர்ந்து சாப்பிட…..ஆஹா, இதுவன்றோ சொர்க்கம் என்று
நிச்சயம் எண்ண வைக்கும் எங்க ஊர் (திண்டுக்கல்) வெங்காயக்கறி.

Advertisements

About me…

I am a mechanical engineer by profession currently working as computer systems analyst / management consultant (I affectionately call myself a button pusher / chair breaker). I used to fix German made CNC machines before immigrating to Canada in 1997. I moved to Ottawa on a stormy winter evening in 1999 and has been a happy camper ever since.

I was born and brought up in a small South Indian town that had 2 colleges, 7 high schools and a population of 150,000 during the sixties. My uncles and my father lived together in a 900 sq.ft. mud wall and thatched roof house (3 families, a total of 14 people under one roof) along with couple of cows for milk. We have only 3 seasons hot, hotter and hottest in Tamilnadu. I never have to buy a sweater or jacket. Education was free up to high school, but after that, my parents made lot of sacrifices to give me a decent engineering education so that I can have a better life in future.

Farther I moved away from my home town, longer I kept my jobs. First I moved to Madras (present day Chennai), second to Burnpur, West Bengal, then to Riyadh, Saudi Arabia.I worked and lived (if that can be called living) in Riyadh for 15 long years for one employer. ID cards are issued in white and brown colours to distinguish the guest workers of the official religion from other religions. Businesses have to close during prayer times (5 times a day). Eating and drinking (water and soft drinks) in public is not allowed during the month of Ramadan from sunrise to sunset. Restaurants do not serve food during those times. Women have to wear burqas and they cannot drive. Alcohol is banned for the majority of the public. There are always exceptions to this rule, like, people who have royal connections, who work for diplomatic missions or powerful western corporations or those who don’t care to get canned or whipped after Friday noon prayer in the city center.

Two successive events brought down my Saudi life to a grinding halt, (the proverbial last straw) – my employer’s refusal to acknowledge my contributions and the closure of our children’s school by the religious police on the grounds that co-education violates the local religious laws. They let the schools operate again only after another school was built for girls, 5 kms away from the boys’ school.

Then in 1996 I came across an article published by UNDP about Canada voted as the best country to live based on many indicators like human rights, environment and such. Moreover Canada has a fair, point based immigration system that grants permanent residence based on our qualification and professional experience and our ability to pay the immigration and application processing fees of about $1475 per person. We applied, paid the required fees and got my PR and moved to Toronto in 1997.

Like every other new immigrant, I too went through initial struggle of settling down in a new country. With my 18 years of solid experience in procurement, installation, maintenance, dismantling and scrapping of machines, I thought getting a job in Canadawould be a piece of pudding. But I could not even rent an apartment since most rental companies asked for pay slip copies as proof of employment. I moved in with one of my friends who was kind enough to give me shelter and food free until I found my own place or job. Eventually I did find an apartment by giving post-dated cheques for 6 months. Lack of Canadian experience and PEO accreditation were cited as reasons for not giving me the job. At last I had to switch my profession from Engineering to IT consulting.

I moved to New Jersey next year, moved back to Canada (Ottawa) on a snowy January evening in 1999 to work as an SAP consultant for Mitel. Now that I have the necessary prerequisite (Canadian experience), life is always on fast lane. Kanata welcomed me with open arms. My team lead at Mitel taught me the two most powerful words in English “Please and Thanks”. And my colleagues quickly brought me up to speed both professionally and culturally.

First impressions of this great city (Ottawa) are still the best even today after 12 years – cleaner, quieter, friendlier, colourful and cheerful and always wonderful. Compared to New York, Mumbai, Chennai and Toronto, commuting time here in Ottawa is much less. Drivers are more polite.For those of you who appreciate the long term benefits of Yoga, Ottawa offers many choices both fee based as well as free classes. Ottawa has always something to make me happy on any day. I like to drive along the Ottawa river park way, stop at every look out and enjoy the views, walk along the Rideau canal, love the hogs back falls, roam around all the beautiful parks, taste a beavertail, poutine or Ottawa’s best dessert Sticky Toffee Pudding at Moxie’s. But my family always go for the white chocolate brownie. Gatineau hills is another one of my favourite spots. Ethnic community functions and festivals happen all through the year bringing all Canadians closer and makes them more familiar with each other’s food, dress, custom and habits.

I owe my thanks to Ottawa and its great people who were very instrumental in transforming my life from uncertainty to one that is filled with humour and happiness. My sons are in university, my wife wouldn’t trade Ottawa for any other city in North America for one single reason, our majestic, imposing parliament hill and the surrounding area and I am happy because my family is happy here in Ottawa.

I shot this video last year for my family and friends in India and USA to showcase Ottawa >>> http://www.youtube.com/watch?v=WVeE980zhOsPhotos

Riyadh Airport

>>>Photography was allowed before the official opening of the King Khaled International Airport in Riyadh.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

My twin sons

Proud father with twin sons…

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Elegant, majestic parliament grounds, Ottawa

My sister’s visit in 2008 – Parliament Hills

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

More to follow …